Uzasadnienie
W dniu 2 grudnia 2009 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek [...]. D. P., złożony w imieniu skarżącej w sprawie K. G., o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 27 listopada 2009 r. wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z konieczności ponoszenia opłaty kancelaryjnej od niniejszego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z unormowaniem art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jest to zasada postępowania sądowoadministracyjnego, przy czym powyższa ustawa przewiduje możliwość indywidualnego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Zakres przyznawanego prawa pomocy określa art. 245 p.p.s.a., stanowiąc, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (§1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo tylko od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§3).
Skarżącej postanowieniem z dnia 22 września 2009 r. zostało przyznane prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zakres zwolnienia strony w całości od kosztów odnosi się do całego postępowania tj. do prawomocnego zakończenia. Opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie należy do kosztów sądowych, a skoro skarżąca została zwolniona z przedmiotowego obowiązku, Sąd nie może ponownie rozstrzygać w tym zakresie.
Tym samym postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych jako bezprzedmiotowe należało umorzyć na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.