Uzasadnienie
K. S. i W. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. S. pozwolenia na budowę budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej przy ul. W. w Ł..
W skardze, obok zarzutów kwestionujących ww. decyzję, strona skarżąca zawarła również wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo, iż przedmiotowy wniosek w pierwszej kolejności został skierowany do Wojewody, z akt sprawy nie wynika, by został on przez ten organ załatwiony, zatem aktualnym stało się jego rozpoznanie przez Sąd.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Powyższe unormowanie, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z tego środka prawnego od sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem uwarunkowana wystąpieniem jednej z tych dwóch przesłanek. Obowiązkiem strony jest natomiast wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z nich. Innymi słowy, skorzystanie przez stronę z przedmiotowego uprawnienia wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06, niepubl.).
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich wniosek w tym przedmiocie w istocie pozbawiony jest jakiegokolwiek uzasadnienia. Za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku, zawartego w skardze, nie mogły natomiast przemawiać zarzuty wobec legalności zaskarżonej decyzji, albowiem te mogą być przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi. W tym zakresie w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że postrzegana przez stronę niezgodność z prawem działań organów administracji publicznej - niezależnie od istniejącego zdaniem strony stopnia tej bezprawności - nie może przemawiać za zasadnością wniosków w postępowaniach wpadkowych (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I FZ 348/12, Lex nr 1329575 oraz z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt I FZ 363/12, Lex nr 1269520).
Końcowo wypada podkreślić, że jeżeli w niniejszej sprawie inwestor (M. S.) będzie prowadził roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowej inwestycji przed rozpoznaniem skargi, wówczas istnieć będzie ryzyko, że w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi mogłoby dojść do powstania szkody, lecz nie po stronie skarżących, a jedynie po stronie inwestora. To na inwestorze bowiem spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja udzielająca pozwolenia na budowę zostanie uchylona.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.