Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po ponownym rozpatrzenie sprawy z wniosku A. L. uchylił swoją decyzję z dnia [...] września 2002 r znak: [...] i odmówił przyznania jej uprawnień kombatanckich. W motywach decyzji podano, iż strona domagała się przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie hitlerowskim w Z. od 10 lipca 1943 r do dnia 15 sierpnia 1943r, w którym miała znaleźć się na skutek wysiedlenia mieszkańców wsi K. Na potwierdzenie tej okoliczności przedstawiła oświadczenia świadków S.R. K. M. Wynika z nich, iż czasie przez nią podanym przebywali razem w tym obozie. S. R. miał wówczas 6 lat, a K. M. 7 lat.
Zdaniem Kierownika Urzędu z uwagi na wiek świadków, nie mogli oni pamiętać wydarzeń jakie miały miejsce w 1943 r. Dodatkowo organ uznał, iż pozostają one w sprzeczności z zaświadczeniem Archiwum Państwowego z dnia 20 maja 2004 r. Podaje się w nim, iż mieszkańcy K. zostali wysiedleni 10 lipca 1943 r. 20 osób zostało osadzonych w obozie na M., a pozostali rozproszyli się po okolicznych wioskach. Z zaświadczenia nie wynika, żeby wysiedleńcy zostali osadzeni w obozie w Z.. Archiwum poinformowało,iż na zachowanych listach imiennych osób aresztowanych i wysiedlonych brak jest nazwiska strony. W tej sytuacji Kierownik Urzędu uznał oświadczenia świadków za niewiarygodne, a sam wniosek za nieudokumentowany.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.L. zarzucając powyższej decyzji naruszenie prawa poprzez niewłaściwą interpretację stanu faktycznego wnosiła o jej uchylenie i przyznanie wyrokiem należnych jej uprawnień kombatanckich. Dowodziła, iż odmowa przyznania uprawnień opiera się na subiektywnej ocenie sprzecznej ze stanem faktycznym. Podkreśliła, iż w zaświadczeniu Archiwum Państwowego pewne są tylko daty dotyczące pacyfikacji K. 11 grudnia 1942 r i 10 lipca 1943 r. W ich wyniku wieś została spalona, a ludność mordowano i wysiedlano. Kobiety i dzieci w większości przypadków osadzano w obozach w Z. i Z. Okupant celowo zacierał ślady tych działań, stąd też brak jest list osób osadzonych w obozach. Zachowały się w miarę dokładne listy osób zamordowanych. W przekonaniu skarżącej fragmentaryczne dane archiwalne nie mogą stanowić miarodajnego dowodu w sprawie. Nie daje się natomiast wiary świadkom, którzy tę gehennę przeżyli.
Pobytu w obozie nie da się zapomnieć, zwłaszcza, jeśli było się wówczas dzieckiem. Skarżąca zaznaczyła, iż dla tych, którzy przeżyli wojnę jest rzeczą oczywistą, że czasie pobytu w obozie wymieniano swoje nazwiska, aby powiadomić rodziny o losach zatrzymanych. Jej zdaniem w przypadku pełnej dokumentacji dowodem są zeznania świadków, czyli osób które w tym samym czasie przebywały w obozie i z tego tytułu nabyły uprawnienia kombatanckie.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Należy przede wszystkim podkreślić, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest wyłącznie pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U Nr153, poz.1270).Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd Administracyjny nie rozstrzyga natomiast sprawy merytorycznie. Z tego też względu żądanie skarżącej o orzeczenie wyrokiem należnych jej uprawnień kombatanckich z oczywistych powodów nie mogło odnieść pożądanego skutku.
Skardze nie można jednak odmówić zasadności. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący(art.77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art.7 kpa). Zaskarżona decyzja warunków tych nie spełnia. Trafnie zauważyła skarżąca, iż treść zaświadczenia Archiwum Państwowego z dnia 20 maja 2004 r nie daje wystarczającej podstawy do zajęcia jednoznacznego stanowiska podważającego oświadczenia zgłoszonych przez nią świadków. Wynika z niego jedynie tyle, że na posiadanych przez Archiwum dokumentach – imiennych listach osób aresztowanych oraz wysiedlonych z Z. i osadzonych w hitlerowskich obozach Z. (w Z. ?) nie odnaleziono nazwiska skarżącej.
Dyrektor Archiwum podkreślił jednak, że są to listy fragmentaryczne, co przecież nie wyklucza wersji forsowanej przez skarżącą. Zważyć należy także i to, że przedmiotem postępowania jest pobyt skarżącej w obozie w Z., a nie w Z. O tym jak niepełne dane znajdują się w archiwach państwowych przekonują odmienne dane zawarte w pismach Archiwum Państwowego i Archiwum Państwowego dotyczące pacyfikacji K. w dniu 11 grudnia 1942r. W pierwszym przypadku mówi się o 165 zabitych, natomiast Archiwum wspomina o liczbie 180 zmordowanych, przy czym informuje się o braku imiennych wykazów osób zabitych i wysiedlonych z K. oraz miejsc ich pobytu po wysiedleniu. Pismo to nie zawiera żadnej wzmianki o pacyfikacji wsi w dniu 10 lipca 1943 r na która powołuje się skarżąca i o którym wspomina Archiwum Państwowe.
W świetle powyższych rozbieżności błędem było odstąpienie od skorzystania z materiałów znajdujących się w posiadaniu Instytutu Pamięci Narodowej, na co wskazywano w zaświadczeniu Archiwum Państwowego. Wyjaśnienia wymagają także okoliczności w jakich skarżąca znalazła się w obozie w Z.. Świadkowie w tak samo brzmiących oświadczeniach podają, iż wraz z matką została osadzona w nim 10 lipca 1943 r po pacyfikacji K. Wobec treści zaświadczeń z Archiwów Państwowych należało w tej sytuacji dopuścić dowód z ich przesłuchania. Zasadnym byłoby ponadto ustalenie z jakiego tytułu posiadają oni uprawnienia kombatanckie i ewentualne dopuszczenie dowodu z akt postępowań administracyjnych w tych sprawach. Znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenia potwierdzające uprawnienia kombatanckie świadków wskazują jedynie, iż przebywali oni w miesiącu lipcu 1943 r w obozie hitlerowskim. Dla weryfikacji stanowiska skarżącej należałoby ponadto wykorzystać możliwość przeprowadzenia dowodu z jej przesłuchania w trybie art.86 kpa, które z uwagi na stan jej zdrowia powinno odbyć się w obecności biegłego.
Zaniechanie przeprowadzenia postępowania w sposób pozwalający na usunięcie niejasności co do stanu faktycznego sprawy oznacza naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270) zaskarżona decyzję należało uchylić.
O kosztach orzeczono na podstawie art.200 powołanej ustawy.