Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, po przeprowadzeniu trybu odpowiadającego instancyjnemu wobec inicjatywy zainteresowanego, decyzją z dnia [...] maja 2004r. uchylił decyzję własną o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku S.L. o przyznanie uprawnień kombatanckich, a w dalszej kolejności odmówił przyznania wnioskodawcy uprawnień kombatanckich.
W uzasadnieniu powziętego rozstrzygnięcia, wskazał na brak przymiotu wiarygodności zeznań świadków, jako osób urodzonych w latach 1935 i 1936, a w konsekwencji z racji wieku o niewystarczającej zdolności do zapamiętywania okoliczności faktycznych, gdy dodatkowo informacja Archiwum Państwowego nie potwierdza wywodzonego przez wnioskodawcę przebiegu wydarzeń z lipca 1943 r. o wywiezieniu między innymi jego samego z rodzicami do obozu przejściowego w Z. wobec wysiedlenia miejscowości K. W konkluzji, żądanie zainteresowanego oparte na wywodzonym pobycie w obozie w Z. w okresie lipca i sierpnia 1943 r. ocenił jako nieudokumentowane, co przesądziło o niezrealizowaniu wymogów z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
Powyższe rozstrzygnięcie administracyjne zaskarżył S.L., wnosząc o jego uchylenie z zasądzeniem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Polemizował z oceną dowodów ze strony organu, jaka legła u podstaw powziętego prawnego stanowiska, akcentując okoliczność, iż dane archiwalne są fragmentaryczne, między innymi z racji trudnych realiów wojennych,a także działań samego okupanta, podejmowanych dla zatarcia śladów zbrodniczych akcji wysiedleńczych, gdy za dowolną należy uznać odmowę przymiotu wiarygodności zeznaniom świadków przesłuchanych w sprawie, z odwołaniem się do ich wieku, skoro chodzi o zdarzenia trwale pozostające w pamięci także, jeśli nie przede wszystkim dzieci, a oni sami legitymują się potwierdzonym w ustawowym trybie statusem kombatantów za zbieżny okres pobytu w hitlerowskim obozie.
W odpowiedzi na skargę, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z leżącą u jego podstaw jurydyczną argumentacją, akcentując znaczną liczebność obozu przesiedleńczego w Z., a dodatkowo treść informacji Instytutu Pamięci Narodowej, także nie potwierdzającej stanowiska skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie legalności, gdy zaskarżona decyzja tego rozstrzygającego wymogu nie realizuje, jako wydana z naruszeniem przepisów o procedowaniu w administracji, które mogło istotnie wpłynąć na wynik sprawy.
Dokonując oceny zeznań świadków, organ nie odniósł się w swych rozważaniach do znaczącej okoliczności o potwierdzonym ich pobycie w obozie hitlerowskim w częściowo pokrywającym się okresie czasu, jak wywodzony przez skarżącego. Pominął weryfikację wiarygodności ich zeznań, w kontekście zbadania w toku przesłuchania istnienia na tę okoliczność innych osobowych źródeł dowodowych. Nie objął wnikliwą i wszechstronną dowodową oceną rekomendacji udzielonej zainteresowanemu ze strony Stowarzyszenia Dzieci Ofiar Wojny Ziemi [...], pozytywnej dla zainteresowanego, a także uznającej przytaczane przez skarżącego okoliczności, za nie tylko wiarygodne, ale i udokumentowane, co obligowało do zażądania i następnie zbadania źródłowej dokumentacji, jaka legła u podstaw wskazanego zapisu rekomendacji w powiązaniu z już uzyskaną informacją Archiwum Państwowego, która jakkolwiek nie daje podstaw by przesądzić imiennie grono osób skierowanych do obozu na M. i ewentualny ich uprzedni pobyt w obozie przesiedleńczym w Z., to w konsekwencji sama nie pozbawia wiarygodności stanowiska zainteresowanego. W toku administracyjnego procedowania nie objęto też dowodową oceną informacji udostępnionej przez Instytut Pamięci Narodowej, jako nadanej w polskim urzędzie pocztowym w dacie 17 czerwca 2004r., to jest po ostatecznym rozstrzygnięciu administracyjnym, gdy co do zasady zgromadzenie i analiza materiału dowodowego ustawowo jest zastrzeżona dla kognicji właściwego do rozstrzygnięcia organu, a kontrola sądowoadministracyjna w kontekście powołanego na wstępie rozważań unormowania art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może w sposób jurydycznie zasadny zrealizowania tych proceduralnych, administracyjnoprawnych działań zastępować.
Powyższe wadliwości stanowią o naruszeniu dyspozycji art. 7 k.p.a. w związku z art. 12 § 1 k.p.a., gdy zważyć wymóg wnikliwości procedowania, a w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.
Z tych względów, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji, zaś orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego uzasadnia dyspozycja art. 200 ostatnio cytowanej ustawy.