Uzasadnienie
M. M. powołując się na nowe dowody (zeznania świadka) domagała się wznowienia postępowania w sprawie odmowy przyznania jej uprawnień kombatanckich, zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...].
Zaskarżoną decyzją Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] znak: [...], którą odmówił wznowienia postępowania w omawianej sprawie.
Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że jakkolwiek jedną z przyczyn wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, który decyzję wydał, to jednak w niniejszej sprawie fakt taki nie ma miejsca. Przypomniano, że wskazane oświadczenie świadka zostało dołączone przez stronę do wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich, który wpłynął do Urzędu w dniu 11 lutego 2004 r. Skoro zatem oświadczenie znane było organowi w dacie wydania decyzji, nie była to zatem nowa okoliczność w rozumieniu art.145 § 1 pkt 5 kpa, uzasadniająca wznowienie postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. M. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej naruszenie prawa przez Urząd polega na przekonaniu, że odmowa przyznania uprawnień dotyczy tożsamości podmiotowej, a nie podstawy faktycznej sprawy. Decyzja z dnia [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich stwierdza, że skarżąca nie udokumentowała pracy w niemieckim majątku. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżąca dowodzi natomiast, że uprawnienia kombatanckie przysługują jej z tytułu pobytu w obozie w Z., a nie z powodu pracy "u Niemca‘’. Udowodnieniu tej okoliczności miałoby służyć oświadczenie świadka. Tymczasem fakt pobytu skarżącej w obozie Urząd pomija milczeniem, mimo, że tę okoliczność potwierdzają wiarygodni świadkowie oraz dokumenty, będące w posiadaniu Urzędu.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że decyzja z dnia [...] dotyczyła odmowy przyznania skarżącej uprawnień kombatanckich właśnie z tytułu przebywania w obozie przesiedleńczym. Oświadczenie świadka G. P., w którym stwierdził, że skarżąca w dniu 28 listopada 1942 r. została wysiedlona do obozu przejściowego w Z., było przedmiotem wcześniejszego rozpoznania przez Kierownika Urzędu. Zostało ono bowiem dołączone do wniosku skarżącej z dnia 11 lutego 2004 r. Z tego powodu oświadczenie nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, jednak z przyczyn innych niż w niej podane, a które Sąd na mocy art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, uwzględnia z urzędu.
Stosownie do art.149 § 2 kpa podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy stanowi postanowienie o wznowienie postępowania o jakim mowa w § 1 tego przepisu. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości pogląd, że postanowienie o wznowieniu postępowanie musi poprzedzać ocenę przyczyn wznowienia, a to z kolei oznacza, iż ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna.
Jeżeli tak, to przesłanką decyzji o odmowie wznowienia postępowania, wydanej na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia. Wszelkie rozważania i czynności merytoryczne na tym etapie postępowania są bowiem niedopuszczalne (wyrok NSA z dnia 16 czerwca 1983 r. SA/Ka 245/83 GP 1983, nr.31,str.2, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1991r. IV SA 487/91 ONSA 1991/2/50).
Rozpatrując wniosek skarżącej o wznowienie postępowania Kierownik Urzędu nie ograniczył się do sprawdzenia, czy wskazane przez nią powody wznowienia mieszczą się w katalogu wymienionym w art.145 § 1 kpa, ale dokonał także ich merytorycznej oceny, co mogło być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia w trybie art.149 § 1 kpa.
Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tego względu na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit. c) i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zmianami) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.