Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] orzekającą o odmowie przyznania A. G. świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko S. G. Powyższa decyzja ostateczna została doręczona A. G. w dniu 10 lutego 2017 r. (potwierdzenie odbioru - k. 13 akt adm. II inst.).
W dniu 10 marca 2017 r. A. G. wniosła skargę na ww. decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nadając ją bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Lublinie przedmiotowa skarga została w dniu 20 marca 2017 r. przekazana organowi odwoławczemu.
W dniu 14 kwietnia 2017 r. skarga ta, wraz ze sporządzoną przez Kolegium odpowiedzią na skargę, wpłynęła z powrotem do tut. Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga A. G. podlega odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem terminu.
W myśl art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona skarżącej w dniu 10 lutego 2017 r. W tym bowiem dniu – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 13 akt adm. II inst.) – przesyłkę zawierającą przedmiotową decyzję odebrała w miejscu zamieszkania skarżącej T. S., będąca dorosłym domownikiem, który podjął się doręczenia przesyłki adresatowi. Doręczenie decyzji w ten sposób odpowiada formie doręczenia przewidzianej w art. 72 § 1 p.p.s.a.
W konsekwencji trzydziestodniowy termin do wniesienia przez A. G. skargi na to rozstrzygniecie kończył swój bieg w dniu 12 marca 2017 r., a jako, że dzień ten przypadał na niedzielę, a więc dzień ustawowo wolny od pracy, termin do wniesienia skargi upływał ostatecznie w dniu następnym, tj. 13 marca 2017 r. (art. 83 § 2 p.p.s.a.).
A. G. przedmiotową skargę złożyła w dniu 10 marca 2017 r., jednak pomimo pouczenia zawartego w treści zaskarżonej decyzji o konieczności wniesienia skargi za pośrednictwem organu, który decyzję tę wydał, skargę nadała bezpośrednio na adres tut. Sądu (k. 7 akt sądowych). Okoliczność ta czyniła koniecznym przekazanie skargi przez Sąd zgodnie z właściwością Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (por. m.in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 788/08, Lex nr 440111). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przekazał zatem skargę A. G. do właściwego organu administracji w dniu 20 marca 2017 r. (k. 12-13 akt sądowych).
W tej sytuacji uznać należy, że skarżąca uchybiła określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a. terminowi do wniesienia skargi. W przypadku bowiem wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego z pominięciem organu, który wydał zaskarżony akt, jako datę wniesienia skargi przyjmuje się datę jej nadania przez sąd na adres tego organu (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 295/08, LEX nr 505331). Jeżeli zatem w rozpoznawanej sprawie skarga, której termin wniesienia upływał w dniu 13 marca 2017 r., przekazana została właściwemu organowi w dniu 20 marca 2017 r., oczywiste jest, że termin do jej wniesienia nie został zachowany.
Z tych względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia