Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie odrzucił - jako wniesioną z uchybieniem terminu - skargę S. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...]w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W dniu 14 lutego 2013 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu symbol PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że potrzebuje pomocy prawnej adwokata w celu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, a sam nie jest w stanie ponieść kosztów jego ustanowienia. Skarżący wyjaśnił, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz niepełnosprawnym, studiującym synem, z którymi zamieszkuje w domu o powierzchni 118 m2 i utrzymuje się z własnej renty w wysokości 2.044,00 złotych brutto, emerytury żony w kwocie 799,00 złotych brutto oraz renty socjalnej syna w kwocie 683,00 złotych brutto. Skarżący podkreślił, że w związku z niepełnosprawnością syna jest zmuszony codziennie dowozić go do L. na zajęcia na uczelni, co wiąże się z dużymi kosztami finansowymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., żądanie ustanowienia adwokata, jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.
Stosownie zaś do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie Sądu analiza sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego uzasadniania uwzględnienie jego wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu. Wprawdzie rodzina skarżącego posiada stały miesięczny dochód w łącznej wysokości 3.526,00 zł brutto, jednak biorąc pod uwagę koszty związane ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym synem skarżącego, jak również przeciętne niezbędne wydatki każdej rodziny (opłaty za gaz, energię, telefon, wodę, a także koszty zakupu żywności, koniecznych artykułów gospodarstwa domowego i odzieży), należy uznać, że nie jest to kwota umożliwiająca skarżącemu samodzielne ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w niniejszym postępowaniu bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Należy podkreślić, że wprawdzie instytucja prawa pomocy jest wydatkowana ze środków Skarbu Państwa i powinna być stosowana rozważnie, to jednak z uwagi na to, że stanowi ona procesową gwarancję ochrony praw strony, nie może być iluzoryczna. Stanowisko takie zaakcentował Sąd Apelacyjny w Białymstoku w postanowieniu z dnia 23 maja 1996r. (sygn. akt I ACZ 186/96, OSAB 1996, nr 2, poz.22), powołując się na ratyfikowaną przez Polskę Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950r. (Dz. U. z 1993r., Nr 61, poz.284 ze zm.).
W ocenie Sądu, sytuacja skarżącego S. K. uzasadnia uwzględnienie jego wniosku tym bardziej, że na obecnym etapie postępowania brak profesjonalnej pomocy prawnej mógłby pozbawić go możliwości podejmowania środków procesowych.
Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.