Uzasadnienie
Działający z upoważnienia Wojewody L. zastępca Wydziału Zagospodarowania Przestrzennego i Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16 grudnia 1998 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Marka P. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 21 października 1998 r. (...) zgłaszającej sprzeciw w sprawie budowy ogrodzenia działki nr 422/2 w P. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do par. 41 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./ ogrodzenie działki nie powinno przekraczać granicy działki oraz linii rozgraniczającej ulicy lub placu bądź innej linii ustalonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. wskazana działka położona jest na obszarze oznaczonym symbolem "018 KN U" przeznaczonym pod drogę tranzytową Lublin-Radom. Realizacja ogrodzenia działki na tym terenie naruszyłaby ustalenia ww. planu, a zatem w myśl art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego uzasadnione było wniesienie sprzeciwu w sprawie budowy tego ogrodzenia.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Marek P., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Skarżący podniósł, że nabywając aktem notarialnym własność przedmiotowej działki ustalił w księdze wieczystej, że nieruchomość ta nie jest obciążona żadnym prawem rzeczowym. Zgodnie z art. 140 Kc służy mu pełne prawo do korzystania z rzeczy.
Nie jest też trafne twierdzenie organu odwoławczego, że przedmiotowa działka leży w pasie drogowym, gdyż ma ona 100 mb szerokości, a w tej sytuacji wszystkie nieruchomości położone 100 mb od drogi tranzytowej, z których część jest zabudowana obiektami usługowymi /salon "Opel", stacja CPN itd./ znajdowałyby się w pasie drogowym.
Planowana obwodnica, która w odległej przyszłości może powstać, będzie mijała jego działkę.
Skarżący podniósł także, że przez jego nieruchomość przebiega droga lokalna, a której to części gruntu Skarb Państwa dotychczas nie wykupił.
W ocenie skarżącego, w razie zaistnienia w przyszłości takiej potrzeby, ogrodzenie można będzie w każdej chwili rozebrać a zatem obecnie nie należy ograniczać jego prawa własności.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności wydanej decyzji z obowiązującym prawem. W myśl art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że przy rozpoznawaniu sprawy bierze pod uwagę i takie naruszenia prawa, które nie były objęte zarzutami skargi.
Rozpatrując sprawę niniejszą należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa aczkolwiek z innych przyczyn od podniesionych w skardze.
W świetle art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.
Organ ten jest uprawniony na podstawie ustępu 2 powołanego art. 30 Prawa budowlanego do zgłoszenia w terminie 30 dni sprzeciwu wobec zamiaru rozpoczęcia zgłoszonych robót budowlanych. Wyrażenie takiego sprzeciwu następuje w drodze decyzji. Sprzeciw taki może być wyrażony tylko wówczas, gdy zamierzona budowa może naruszyć ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie odpowiada przewidzianym dla niej wymogom określonym w prawie budowlanym lub innych przepisach, oraz gdy inwestor nie uzyskał wymaganych przez prawo uzgodnień, pozwoleń i opinii.
Zaskarżona decyzja sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez skarżącego ogrodzenia działki uzasadniła sprzecznością wnioskowanego ogrodzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności tym, że przedmiotowe odgrodzenie znalazłoby się na terenie przeznaczonym na pas drogowy drogi tranzytowej Lublin-Radom. Przepis art. 30 ust. 3 ustawy Prawo budowlane przewiduje, w sytuacji, gdy realizacja zgłoszonego obiektu mogłaby naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, możliwość nałożenia w drodze decyzji obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu lub robót budowlanych.
Organy administracyjne obu instancji nie wskazały, z jakich przyczyn przy rozstrzyganiu sprawy niniejszej nie skorzystały z możliwości rozwiązania prawnego przewidzianego tym przepisem. Stanowi to naruszenie prawa skutkujące uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej tą decyzję decyzji organu I instancji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./
Orzeczenie o kosztach znajduje podstawę w art. 55 ust. 1 powołanej ustawy o NSA.