Uzasadnienie
P.M. złożył w dniu 18 kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na "decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., doręczoną mu 11 kwietnia 2013r. (znak sprawy [...]), utrzymującą w mocy decyzję [...]i decyzję [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy umorzenia należności powstałych z tytułu świadczeń alimentacyjnych wraz z ustawowymi odsetkami".
Sąd zważył, co następuje
Skarga nie może być merytorycznie rozpoznana.
Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne 2) postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.
Tymczasem skarżący P.M. wskazuje w skardze na "decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., doręczoną mu 11 kwietnia 2013r. (znak sprawy [...]", która – jak wynika z akt - jest w istocie pismem Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, przekazującym Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu odwołanie skarżącego od dwóch decyzji Kierownika MOPR z dnia [...] r.: nr [...] i nr [...].
Zaskarżone pismo nie należy zatem do wymienionych w powołanym przepisie art. 3 P.p.s.a. kategorii aktów bądź czynności, dlatego skarga na nie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Z powyższych względów orzeczono, jak w sentencji.