Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 14 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 425/20

Uzasadnienie

Wojewoda, decyzją z dnia [...] maja 2020 r., znak:[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej jako: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania B. W. (dalej również jako: "skarżąca"), P. W. i A. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek B. W., P. W., K. K., M. S., W. S. oraz A. K. po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A., pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Nr [...]" z lokalizacją na działce nr [...] ark. mapy 1, obręb D. K., G. J., przeniesioną ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] orzekającą o przeniesieniu pozwolenia na budowę na rzecz [...] S.A.,

1. - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozpatrzenia wniosków B. W., P. W., M. S., W. S., A. K. i w tym zakresie orzekł o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...], przeniesionej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2019 r., znak: [...]

Rozstrzygnięcie organu administracji zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.

Pismami z dnia: [...] oraz [...] grudnia 2019 r., B. W., P. W., M. S., K. K., W. S. oraz A. K. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z lokalizacją na działce nr [...] przeniesioną ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] orzekającą o przeniesieniu pozwolenia na budowę na rzecz [...] S.A.

W uzasadnieniu złożonych pism wnioskodawcy wskazali, że nie otrzymali żadnych informacji o w/w inwestycji oraz o toczącym się postępowaniu, co pozbawiło ich prawa do zajęcia stanowiska, wypowiedzenia się, przedstawienia opinii, wniosków i dowodów mających istotny wpływ na wynik postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r., Starosta B. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wznowił postępowanie w w/w sprawie.

W dniu [...] lutego 2020 r., organ I instancji na postawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie administracyjne, wskazując, że skoro B. W., P. W., M. S., W. S. oraz A. K. nie zostali uznani za strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r., przeniesioną ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] to nie mogą żądać skutecznie wznowienia postępowania w tej sprawie. Natomiast w stosunku do K. K., postępowanie w sprawie zostało umorzone jako bezprzedmiotowe, z uwagi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a.

Od decyzji odwołali się B. W., A. K., P. W., M. S. oraz W. S.. W dniu [...] marca 2020 r., organ II instancji wezwał P. W., M. S. oraz W. S. do złożenia podpisu pod odwołaniem pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Z powyższego wywiązał się P. W..

Odwołujący w/w decyzji zarzucili, że organ architektoniczno- budowlany nieprawidłowo określił obszar oddziaływania inwestycji, nie dokonał analizy czy inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko, naruszył ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także naruszył przepisy postępowania administracyjnego: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 84 § 1 K.p.a., wobec powyższego, zostali bezzasadnie pozbawieni przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym.

Dodatkowo A. K. zażądał wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a., z uwagi, na wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, tj. bez uzyskania oceny oddziaływania na środowisko, którą powinien wydać Burmistrz Miasta i G. J., po uzyskaniu opinii właściwego Inspektoratu Sanitarnego.

Organ II instancji stwierdził, że pomimo błędnego wznowienia postępowania w stosunku do K. K. to organ I instancji końcowo - prawidłowo umorzył postępowanie na postawie art. 105 § 1 K.p.a., z uwagi na uchybienie terminu do złożenia tego wniosku. Tym samym organ odwoławczy uznał, że w tej części decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 r., pomimo błędnych ustaleń -jest prawidłowa.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że A. W. w odwołaniu podał, że jest współwłaścicielem działki nr ew. [...], położonej w miejscowości D. K.. Natomiast B. i P. W. nie zawarli informacji z jakiej nieruchomości wywodzą swoje prawo. Organ II instancji w postępowaniu uzupełniającym ustalił, że są właścicielami działek o nr ew. [...], [...], [...] oraz [...], położonych w miejscowości D. K. i jednocześnie stwierdził, że zasadne jest rozważenie czy przedmiotowe nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Organ odwoławczy powołując się na analizę zgromadzonych w sprawie dokumentów stwierdził, że właściciele w/w działek prawidłowo nie zostali uznani za strony postępowania z uwagi na brak oddziaływania nad nieruchomościami - których są właścicielami - zasięgów przekraczających dopuszczalne moce występowania promieniowania elektromagnetycznego.

W ocenie Wojewody, organ I instancji prawidłowo określił obszar oddziaływania obiektu i zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego, który obejmuje działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położone w miejscowości D. K.. Organ odwoławczy nie dopatrzył się żadnych uchybień w określeniu stron w postępowaniu administracyjnym, a złożony materiał dowodowy w sprawie uznał za kompletny i rzetelny.

Na podstawie przeprowadzonego postępowania organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrzenie niniejszej sprawy zarówno pod kątem zarzutów merytorycznych, jak i pod kątem art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a., jest niedopuszczalne, ponieważ odwołujący nie posiadają interesu prawnego, aby w stosunkach zewnętrznych mogli występować o wydanie decyzji administracyjnych i podważać decyzję adresowaną nie do nich, jako strony w znaczeniu materialno-prawnym, a która korzysta z prawa ochrony trwałości decyzji.

Na podstawie powyższych ustaleń, organ stwierdził, że okoliczność, iż wnioskodawca żądający wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie posiadał rzeczywiście i nie powinien posiadać przymiotu strony w postępowaniu zwyczajnym, nie może prowadzić do umorzenia postępowania wznowionego, obliguje natomiast do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej. Ustalenie, że wznowione postępowanie wobec jego wyników należało zakończyć w inny sposób, niż uczynił to organ pierwszej instancji, doprowadziło Wojewodę do wydania decyzji uchylającej orzeczenie pierwszoinstancyjne w części i rozstrzygnięcia w tym zakresie o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej.

Na powyższe rozstrzygniecie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubinie złożyła B. W., zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. 1. obrazę przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie:
2. a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 t.j.; dalej: Pr. Bud.) poprzez błędne przyjęcie, że nie posiada statusu strony, pomimo spełnienia warunków określonych w art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Pr. Bud., tj. jest właścicielką nieruchomości, która znajdują się w obszarze oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, które jest następstwem naruszenia przepisów postępowania, mających wpływ na treść decyzji, a wynikających z braku weryfikacji informacji podanych przez inwestora dotyczących pól elektromagnetycznych w toku postępowania w przedmiocie w sprawie zatwierdzenia projektu budowy stacji bazowej telefonii komórkowej;
3. b) art. 3 pkt 20 Pr. Bud. w zw. z § 3 Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1883; dalej jako: "Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.") oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia, w drodze ich niezastosowania, z uwagi na brak przeprowadzenia przez organy obu instancji prawidłowej analizy związanej z określeniem pola elektromagnetycznego, które będzie emitowane przez stację bazową telefonii komórkowej, w tym brak samodzielnego sprawdzenia dotrzymania dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych;
4. 2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonej decyzji poprzez:
5. a) naruszenie przepisu art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, co miało skutek w drodze zlekceważenia zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywateli, poprzez uznanie, że inwestycja stacji bazowej telefonii komórkowej spełnia wszystkie wymogi z Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. bez jakiejkolwiek weryfikacji dowodowej ze strony organów obu instancji, co do okoliczności podanych przez inwestora;
6. b) obrazę art. 80 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zamiast oceny swobodnej, bez wskazań doświadczenia życiowego i z pominięciem oczywistych dowodów poprzez uznanie, że inwestycja stacji bazowej telefonii komórkowej spełnia wszystkie wymogi z Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.;
7. c) obrazę art. 84 K.p.a. poprzez brak powołania biegłego, i w tym zakresie oparcie się jedynie na danych przedstawionych przez inwestora, podczas gdy w niniejszej sprawie są wymagane wiadomości specjalne, a to związane z określeniem poziomów pól elektromagnetycznych;
8. d) naruszenie przepisu art. 8 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez działanie organu II instancji w sposób wpływający na pogłębienie braku zaufania stron dla działania organów administracji publicznej, w drodze błędnego wyjaśnienia skarżącej w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się organ II instancji przy jej wydawaniu, zważając na brak kompleksowego rozważania zarzutów skarżącej wyrażonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji;
9. e) naruszenie art. 107 § 1 i § 4 K.p.a. oraz art. 9 K.p.a. i art. 10 K.p.a. poprzez brak opisania w uzasadnieniu decyzji podstaw faktycznych i prawnych jej wydania, w szczególności poprzez pominięcie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ II instancji przy jej wydawaniu, zważając na brak kompleksowego rozważenia zarzutów podniesionych w odwołaniu, w szczególności zarzutów podniesionych przez P. W. w odwołaniu z dnia [...] lutego 2020 r.

Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] maja 2020 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz przeprowadzenie rozprawy, nie zgadzając się zarazem na rozpatrzenie niniejszej skargi w postępowaniu uproszczonym.

W ocenie skarżącej organy obu instancji zaniechały ustalenia, czy jej nieruchomość faktycznie znajduje się na terenie oddziaływania pola elektromagnetycznego, gdyż bez jakiejkolwiek analizy przyjęły, że dane podane przez inwestora są poprawne i rzetelne w tym zakresie. Skarżąca wskazała, że ciężko dać wiarę powyższemu, gdyż nieruchomość na której ma zostać wybudowana stacja bazowa telefonii komórkowej znajduje się w odległości ok. 50 metrów od nieruchomości, których jest właścicielką.

Ponadto wskazała, że zgodnie z załącznikiem przedłożonym do decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r., strefa oddziaływania wskazana przez inwestora kończy się zaledwie na kilka metrów przed jej nieruchomością. Organ powinien w takiej sytuacji przedsięwziąć stosowne środki i sam zbadać tę okoliczność m.in. poprzez powołanie biegłego, który posiada wiedzę specjalistyczną i z pewnością potrafiłby obiektywnie określić strefy oddziaływania pola elektromagnetycznego. Dodała, że P. W. wskazywał na konieczność powołania biegłego w przedmiotowej sprawie w swoim odwołaniu, do czego to jednak organ II instancji się nie odniósł merytorycznie.

Powołując się na § 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. Z 2016 r. poz. 71), które obowiązywało w dniu wydania przez Starostę Biłgorajskiego decyzji z dnia [...] lipca 2019, wskazała, że z decyzji Wojewody z dnia [...] maja 2020 r. nie wynika nawet jaka jest moc instalacji, co tym bardziej utrudnia dokładną analizę.

Mając na uwadze ww. Rozporządzenia, podkreśliła, że organy obu instancji powinny wykazać szczegółową troskę o zdrowie mieszkańców, a także o środowisko i w następstwie powołać biegłego. Pomimo, że w decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. Starosta B. wskazywał, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje znacząco, ani potencjalnie na nieruchomości, to w ocenie skarżącej brak jest jednak uzasadnienia, z czego Starosta B. wywodzi taką okoliczność faktyczną, która de facto wymaga posiadania wiadomości specjalnych, aby ją określić, w szczególności, że w przedmiotowej sytuacji mogło dojść do kumulacji pól elektromagnetycznych.

Ponadto, skarżąca podniosła, że organ nie dążył do ustalenia, czy rzeczywiście jest w strefie oddziaływania pola elektromagnetycznego, lecz oparł się w tym zakresie tylko na danych przedłożonych przez inwestora, bowiem organy obu instancji ustaliły to jedynie na podstawie przedłożonej przez Inwestora do projektu budowlanego analizy oddziaływania wieży.

Z uwagi na powyższe, w ocenie skarżącej organy obu instancji nie mogły prawidłowo i rzetelnie ustalić strefy oddziaływania pól elektromagnetycznych, a tym samym wskazać, że jest stroną, skoro argumentują to jedynie informacjami uzyskanymi od inwestora, któremu z pewnością zależało na przeprowadzeniu przedmiotowej inwestycji. Ze względu na powyższe za w pełni zasadny uznaje zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 Pr. Bud. w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia, w drodze ich niezastosowania, z uwagi na brak przeprowadzenia przez organy obu instancji prawidłowej analizy związanej z określeniem pola elektromagnetycznego, które będzie emitowane przez stację bazową telefonii komórkowej, w tym brak samodzielnego sprawdzenia dotrzymania dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.", wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.; zwanej "ustawą o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Lublin, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że na mocy zarządzenia nr 23 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 października 2020 r., odpowiednie zastosowanie ma zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia).

Tym samym, z uwagi na niezaskarżalność powyższego zarządzenia, wniosek skarżącej o przeprowadzenie rozprawy nie może podlegać uwzględnieniu.

Mając na uwadze powyższą regulację, a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron oraz konieczność rozpoznania wniesionej w tej sprawie skargi – Sąd rozpoznał ją na posiedzeniu niejawnym w trybie przywołanego na wstępie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy o covid.

Kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane w ramach postępowania nadzwyczajnego, tj. w trybie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Nr [...]" z lokalizacją na działce nr [...], położonej w miejscowości D. K..

Należy na wstępie zaznaczyć, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową uruchamiającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została wydana, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wymienioną w przepisach prawa procesowego. [...] przesłanek stanowiących podstawę do wzruszenia decyzji w tym trybie ustanowiony został w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a. oraz w art. 145a i art. 145b K.p.a., przy czym wznowienie postępowania administracyjnego następuje z urzędu lub na żądanie strony (art. 147 K.p.a.). W niniejszej sprawie postępowanie zostało wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., stanowiący jako przesłankę wznowienia okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z tej przyczyny postępowanie może być wznowione tylko na wniosek strony.

Uzyskanie przez organ administracji publicznej informacji podważającej podstawę materialnoprawną decyzji ostatecznej nakłada na ten organ obowiązek zbadania w pierwszej kolejności, czy dopuszczalne jest wznowienie postępowania, m.in., czy zachowane są terminy oraz czy dana informacja stanowi ustawową przesłankę wznowienia. Co jednak istotne, samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania nie oznacza jeszcze wzruszenia decyzji ostatecznej, gdyż decydujące znaczenie ma dalszy etap postępowania, w którym organ winien dokonać szczegółowej analizy podstawy wznowienia. Uchylenie decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu może nastąpić zatem tylko wtedy, gdy strona wykaże i uzasadni, że zaistniała jedna z przesłanek wznowienia.

Kontroli Sądu poddana została decyzja z dnia [...] maja 2020 r., którą Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] w części dotyczącej rozpatrzenia wniosków B. W., P. W., M. S., W. S. i A. K. i w tym zakresie orzekł o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r., przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2019 r.

Inwestycja dotyczy budowy wieży stalowej typu [...] o całkowitej wysokości 50,48 m n.p.t., na której umieszczone zostaną anteny sektorowe nadawczo-odbiorcze oraz radioliniowe wraz z linią zasilającą WLZ na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości D. K.. W ramach projektu przewiduje się instalację trzech anten sektorowych tworzących trzy sektory o azymutach 60°, 180° i 300°. Anteny S1A1, S1A1 oraz S3A1 działają w pasmach częstotliwości 800 i 900 MHz. W celu prawidłowego określenia kręgu osób w postępowaniu administracyjnym, należy uwzględnić występowanie obszaru strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m˛ (określonej jako dopuszczalna dla miejsc dostępnych dla ludności w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1883 - obowiązującym w dacie wydania decyzji).

W przekonaniu organu II instancji skarżąca jako właścicielka działek o nr ewid. [...], [...], [...] oraz [...] nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę stacji bazowej, albowiem projektowana inwestycja swym zakresem oddziaływania nie obejmowała jej działek.

Zarzuty skarżącej ujęte w odwołaniu, a następnie powtórzone w skardze do Sądu, koncentrują się w istocie rzeczy na wadliwości ustaleń organu w zakresie oznaczenia stron postępowania. W ocenie skarżącej organy zaniechały ustalenia, czy nieruchomości skarżącej, faktycznie znajdują się na terenie oddziaływania pola elektromagnetycznego, gdyż - jak zaznacza - organy bez jakiejkolwiek analizy przyjęły dane podane przez inwestora.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Konkludując, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę muszą być spełnione kumulatywnie dwie przesłanki: określony podmiot musi posiadać tytuł prawny do nieruchomości w postaci prawa własności, użytkowania wieczystego lub trwałego zarządu oraz jego nieruchomość musi znajdować się w obszarze oddziaływania obiektu, bowiem tylko interesu prawnego w/w podmiotów dotyczy postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę.

Tymczasem, po dokonaniu analizy materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie, Sąd nie znajduje jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia argumentacji skarżącej.

W sprawach kwalifikacji stacji bazowych kluczowa jest kwestia potencjalnego kumulowania się oddziaływania, a źródłem tej kumulacji jest nakładanie się wiązek promieniowania. W związku z tym, w przypadku, kiedy mamy do czynienia z rozwiązaniem technicznym, w którym anteny sektorowe są montowane zbiorczo, ale na trzech różnych azymutach, w ocenie Sądu zasadę sumowania należy odnosić wyłącznie do anten umiejscowionych na tym samym azymucie. Tylko w takim przypadku w grę wchodzi potencjalne nakładanie się wiązek i kumulowanie mocy promieniowania.

Z Analizy środowiskowej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej z dnia [...] lipca 2018 r., oraz Kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko także z dnia [...] lipca 2018 r., sporządzonych przez osobę uprawnioną, posiadającą specjalistyczną wiedzę w tym zakresie wynika, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z inwestycją obejmującą trzy anteny sektorowe, ale każda z nich jest zamontowana na innym azymucie (60°, 180°, 300°).

Taki sposób montażu anten sektorowych wyklucza problem nakładania się wiązek promieniowania. Nawet uwzględniając dominujący w orzecznictwie pogląd co do sposobu interpretacji analizowanych przepisów rozporządzenia, zasada sumowania mocy EIRP wszystkich trzech anten nie znajdzie zastosowania, nie ma bowiem racji bytu wobec przyjętych rozwiązań technicznych, wykluczających zjawisko nakładania się wiązek promieniowania w osi głównej (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt 339/20, dostępny w CBOSA).

Z lektury "Kwalifikacji instalacji" wynika jednoznacznie, że osoba sporządzająca ten dokument dokonała obliczeń w odniesieniu do każdej anteny sektorowej z osobna, uznając, że obliczenia mocy dla jednej anteny nie mają wpływu na wynik kwalifikacji pozostałych anten (s. 6; k. 109 projektu budowlanego). Takie stanowisko zaakceptowały organy obydwu instancji.

W przypadku tego rodzaju inwestycji, jak w rozpoznawanej sprawie, kwalifikację prawną jako przedsięwzięcia mogącego zawsze lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko determinują dwa czynniki: równoważna moc promieniowana izotropowo (określana pochodzącym z języka angielskiego skrótowcem: EIRP) oraz odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Określona dość precyzyjnie przez prawodawcę wypadkową mocy i odległości stanowi kryterium decydujące o tym, czy jest to przedsięwzięcie zawsze albo potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko, czy też nie wywołujące takich skutków, a w konsekwencji zwolnione z obowiązku przeprowadzenia tzw. oceny środowiskowej.

W celu zbadania występowania miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anten, dla wartości EIRP ustalono dla każdej z anten wartość 8436 W. Jest to wartość w przedziale między 5000 a 10000 W, co oznacza konieczność dokonywania analiz z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności w obszarze do 150 m (w perspektywie oceny, czy jest to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko) oraz do 200 m od środka elektrycznego (w perspektywie oceny, czy jest to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), w osi głównej wiązki promieniowania anten (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f) - co wynika z treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla wyliczonych EIRP o wartości 8436 W (Dz. U. z 2016 r., poz. 71).

Zarówno treść projektu telekomunikacyjnego (w tym stanowiących jego element "Analizy środowiskowej" i "Kwalifikacji przedsięwzięcia"), jak i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę wskazano jednoznacznie, że przeprowadzono analizy w wymaganych prawem odległościach od środka elektrycznego anteny, badając przewidywalny rozkład pól promieniowania elektromagnetycznego o wartościach potencjalnie przekraczających dopuszczalną wartość gęstości mocy pola tj. 0,1 W/m˛ (k. 21 projektu; k. 132 -135 akt adm. I inst.).

Ustalenia powyższe doprowadziły do wniosków, że osie głównych wiązek promieniowania, dla wszystkich anten, w odległości do 200 m od środka elektrycznego anteny, przebiegają na wysokościach 49 m (dla tiltu 0°) oraz 21 m n.p.t. (dla tiltu 8°) – k. 114 akt adm. I inst.)

Z analiz zawartych w materiale dowodowym (k.128 i k. 132-135) wynika, że zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość tj. 0,1 W/m˛, w zależności od tiltu, obejmuje odległość 81-81,5 m od środka elektrycznego anteny i wysokość 29,9–49 m n.p.t. (dla pochylenia maksymalnego i minimalnego).

Analizy zawarte w projekcie telekomunikacyjnym sporządzono w lipcu 2018 r., a zatem uwzględniono dopuszczalne wartości gęstości mocy pola promieniowania elektromagnetycznego ustalone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, Dz. U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883, ze zm.).

Na marginesie Sąd zaznacza, że niezasadne jest przywołanie przez organ rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2019 r. (obowiązujące od 1 stycznia 2020 r.) w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448), które podniosło progi dopuszczalnej gęstości mocy pola do poziomu od 2 do 10 W/m˛ (w zależności od zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego), ponieważ nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Kierując się powyższymi wynikami analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie organu w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania należy uznać za prawidłowe. Nieruchomości objęte zasięgiem występowania promieniowania elektromagnetycznego (działki nr ew. [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) wskazano na podstawie przeprowadzonej analizy według wytycznych znajdujących się w powoływanym wyżej Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 30 października 2003 r. przez osobę posiadającą stosowane uprawnienia. Wyniki tej analizy - załączone do akt administracyjnych - jednoznacznie wskazują, że nieruchomości skarżącej znajdują się poza obszarem oddziaływania inwestycji, a więc skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowalnego. Tym samym, zaskarżona decyzja o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2019 r., z uwagi na naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest prawidłowa.

Za niezasadny należy zatem uznać zarzut skarżącej dotyczący błędnego - jej zdaniem - określenia obszaru oddziaływania inwestycji. Sąd wyjaśnia, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu budowlanego", zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako: "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu" i w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wyznaczenie takiego obszaru winno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji.

W okolicznościach niniejszej sprawy, taką podstawą do wyznaczenia obszaru oddziaływania jest powoływana wyżej "Analiza środowiskowa" i "Kwalifikacja przedsięwzięcia", z których jednoznacznie wynika, które działki są objęte obszarem oddziaływania. Samo subiektywne odczucie skarżącej, że inwestycja oddziałuje na jej nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy.

Na takie przeświadczenie skarżącej wskazują akta administracyjne sprawy. Zwrócić należy uwagę, że skarżąca we wniosku o wszczęcie postępowania wskazując działki, których jest właścicielką, jednocześnie poinformowała, że działka nr ewid. [...] znajduje się w odległości ok. 110 m od inwestycji. Natomiast w skardze do Sądu, podaje, że odległość wskazanej działki od inwestycji wynosi ok. 50 m. Z powyższego wywnioskować zatem można, że przekonanie skarżącej nie wynika z dowodów mających oparcie w rzeczywistości (faktyczna odległość inwestycji od działki skarżącej), ale z subiektywnego przekonania o oddziaływaniu inwestycji w postaci pola elektromagnetycznego w obszarze działki skarżącej.

Zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. jest chybiony z tego względu, że orzekając w sprawach pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej bazują na załączonych do projektu budowlanego dokumentach i ekspertyzach opracowanych przez osoby, które muszą legitymować się odpowiednimi uprawnieniami zawodowymi, zaś nabycie tych uprawnień jest uzależnione m.in. od posiadania odpowiedniej wiedzy specjalistycznej. Osoby sporządzające tego rodzaju ekspertyzy ponoszą odpowiedzialność za ich prawidłowość. Z tego względu, choć rolą organu jest oczywiście ocena zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska oraz kompletności projektu, to nie sposób przyjąć, że w każdej tego rodzaju sprawie zachodzi konieczność powoływania biegłego celem weryfikacji analiz zawartych w ekspertyzach dołączonych do projektu, sporządzonych przecież przez osoby dysponujące odpowiednią wiedzą specjalistyczną.

Skuteczność zarzutu braku powołania biegłego (aby mógł prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji), musi opierać się na wskazaniu konkretnych błędów w dokumentacji projektowej, których to błędów nie da się zweryfikować bez zasięgnięcia opinii biegłego. Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Tym samym niezasadny jest także zarzut skarżącej odnoszący się do braku powołania biegłego w celu ustalenia obszaru oddziaływania stacji bazowej.

Mając jednak na względzie analizowany przez organy rodzaj i zakres inwestycji nie sposób uznać, że nieruchomości skarżącej znajdują się w obszarze jej oddziaływania. W związku z powyższym zarzut dotyczący naruszenia art. 28 ust. 2 K.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącej, dotyczących braku opisania w uzasadnieniu decyzji podstaw faktycznych i prawnych jej wydania, stwierdzić należy, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym, w części: zagospodarowanie terenu, sporządzonej przez osobę uprawnioną (mgr.inż. J. D.) w pkt 1.19 pt. "Obszar oddziaływania obiektu" stwierdzono, że: "na podstawie art. 34 ust.3 pkt 5 Prawa budowlanego, oddziaływanie stacji zamyka się w granicach działki, na której zostanie wybudowana. Zgodnie z analizą środowiskową opracowaną przez mgr P. L., inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko." (k. 17 proj. bud.)

Z kolei w treści decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. wyraźnie wskazano, że cyt. "(..) planowana inwestycja jest źródłem emisji pola elektromagnetycznego niejonizującego, które będzie występować w wolnej przestrzeni i w miejscach niedostępnych dla ludności, gdyż anteny sektorowe będące źródłem pola elektromagnetycznego będą zawieszone na znacznej wysokości, ponad istniejącymi w sąsiedztwie, czy tez planowanymi zabudowaniami. Dodatkowo inwestycja nie powoduje potrzeby zmiany zagospodarowania otoczenia obiektu, a samo użytkowanie stacji bazowej nie wytwarza odpadów.

W związku z powyższym, organ architektoniczno-budowlany stwierdził, że stacja bazowa nie powoduje ograniczeń budowlanych dla terenów sąsiednich. Ponadto, przedmiotowej inwestycji nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze oraz potencjalnie znacząco oddziaływujących na środowisko, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., (Dz.U. 2016 r., poz. 71)".

Z powyższego wynika zatem, że organ dokonując oceny prawidłowości zastosowania prawa procesowego w postępowaniu głównym, oparł się na analizie charakterystyki przedsięwzięcia, uwzględniając jej wnioski. Zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 8 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania i zaufania obywateli oraz zasady przekonywania jest więc bezpodstawny.

W tych okolicznościach nie sposób dopatrzyć się nieprawidłowości co do wadliwości ustaleń obszaru oddziaływania, a w konsekwencji nadania przymiotu strony postępowania jedynie podmiotom, które są właścicielami działek w obszarze odziaływania inwestycji. A zatem w ocenie Sądu, stwierdzić należy, że organy w sposób prawidłowy przyjęły i ustaliły krąg uczestników postępowania, dysponując przy tym wystarczającym materiałem dowodowym.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy w sposób wystarczający uzasadnił zaskarżoną decyzję oraz wszechstronnie ustalił stan faktyczny, przez co spełnił wymagania z art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a. Zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania dowodowego organ posiadał wystarczający materiał dowodowy, a po jego należytym rozważeniu wydał prawidłowe rozstrzygnięcia oparte na właściwej podstawie procesowej i podstawach materialnych wraz z uzasadnieniem odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a.

W opisanych okolicznościach rozstrzygnięcie Wojewody należało uznać za zgodne z prawem, zaś skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.