Uzasadnienie
II SA/Lu [...]
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. L. Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. z dnia [...] r. w przedmiocie uznania mięsa drobiowego mrożonego przewożonego pojazdem o nr [...] [...], który uległ kolizji w dniu [...] r., w ilości 20440 kg, za uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego kategorii I. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z ustaleniami organu I instancji przedmiotowy towar został wyprodukowany na terytorium [...] i przekroczył granicę Unii Europejskiej na podstawie procedury celnej, o której mowa art. 91 Wspólnotowego Kodeksu Celnego – dalej WKC – tranzytu zewnętrznego. Poddany został kontroli granicznej na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej.
W czasie kontroli przeprowadzonej [...] r. ustalono, że doszło do kolizji środka transportowego, którym przewożono mięso drobiowe w procedurze tranzytu zewnętrznego w wyniku której zakwalifikowano przedmiotowy towar jako uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego kategorii I. Nakazano jego przekazanie do zakładu przetwórczego, decyzją z dnia [...] r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy weterynaryjnej. Osobą odpowiedzialną za przesyłkę jest osoba fizyczna, osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która zgodnie z przepisami prawa celnego odpowiada za przesyłkę. W świetle art. 96 ust 1 WKC, stroną postępowania w procedurze tranzytu jest główny zobowiązany. Zgodnie z zapisem Tranzytowego Dokumentu Transgranicznego - głównym zobowiązanym jest spółka J. F. SA.
Decyzja ta nie stanowi o nałożeniu kosztów na strony, a jedynie kwalifikuje towar jako nienadający się do spożycia przez ludzi. Jednakże główny zobowiązany zgodnie z art. 94 ust. 1 WKC oraz art. 44 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej obowiązany jest pokryć koszty opłat celnych, podatkowych, koszty związane z tranzytem towaru (w przedmiotowej sprawie koszty związane ze zniszczeniem towaru).
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut odwołania, że J. F. SA nie ma przymiotu strony postępowania w sprawie niniejszej.
Skargę na tą decyzję złożyła J. F. SA w K., która podnosząc zarzuty naruszenia: art. 28 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 4 kpa oraz naruszenie przepisów postępowania art. 7, 77 § 1 kpa, art. 138 § 1 pkt 1 kpa wnosiła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa lub też o jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ppsa oraz decyzji organu I instancji na podstawie art. 135 ppsa.
W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Lekarz Weterynarii wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Z ustaleń dokonanych przez organy inspekcji sanitarnej wynika, że przedmiotowy towar został wyprodukowany na terytorium [...] i przekroczył granice Unii Europejskiej w Urzędzie Celnym w D.. Na podstawie procedury celnej tranzytu zewnętrznego określonej w art. 91 WKC w dniu [...] r. (dokument k.30 akt administracyjnych) zgodnie z tym dokumentem nadawcą towaru był eksporter P. mający siedzibę na [...], odbiorcą: J. Z. B. mający siedzibę w [...], przewoźnikiem O. mający siedzibę na [...], głównym zobowiązanym J. F. SA w K..
Przedmiotowy towar (mięso drobiowe mrożone) objęty w/w dokumentem celnym decyzją z dnia [...] r. Powiatowego Lekarza Weterynarii uznany został na uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego kategorii I na podstawie art. 4, art. 6 ust. 1 pkt 2 i ust 2 ustawy z dnia [...] o produktach pochodzenia zwierzęcego (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1377). Decyzja ta utrzymana została w mocy zaskarżoną decyzją L. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. Adresatem tej decyzji są J. SA oraz przewoźnik O. jako odpowiedzialny za przesyłkę w procedurze tranzytu zewnętrznego.
W aktach administracyjnych (k.48) znajduje się decyzja Kierownika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r. skierowana do J. F. w K. stwierdzająca, że w stosunku do przedmiotowego towaru objętego procedurą tranzytu zewnętrznego z dnia [...] r. dług celny nie powstał.
Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że sytuacja prawna przedmiotowego towaru została uregulowana i doszło do zamknięcia procedury tranzytu z dnia [...] r. a podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 206 ust. 1 tiret 3 WKC.
Działalność weterynaryjnej kontroli granicznej regulują przepisy ustawy z dnia [...] r. – o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz. U. 2014 poz. 424 ze zmianami).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 przewóz oznacza tranzyt w ramach prawa celnego zaś zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 13 osoba odpowiedzialna za przesyłkę oznacza: osobę fizyczną, osobę prawną albo inną jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która zgodnie z przepisami WKC odpowiada za przesyłkę we wszystkich przypadkach przewidzianych w tych przepisach a także przedstawiciela takich osób w rozumieniu art. 5 WKC, jeżeli nałożono na niego taką odpowiedzialność w zakresie czynności kontrolnych przewidzianych niniejszą ustawą.
Odesłanie do przepisów WKC oznacza, że przepisy ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej nie regulują samodzielnie powyższych kwestii.
Z dokumentu tranzytowego (k.
- 30) wynika, że odpowiedzialność za przesyłkę ponoszą niewątpliwie: odbiorca przesyłki J. Z. jako właściciel przewożonych towarów oraz przewoźnik O. O..
Organy orzekające nie wyjaśniły natomiast ostatecznie w sposób przekonujący roli jaką w procedurze tranzytu zewnętrznego odegrała firma J. F. SA.
Z dołączonej do skargi kserokopii upoważnienia, poświadczonej ze zgodność przez pełnomocnika skarżącego radcę prawnego T.S., z dnia [...] r. wynika, że J. Z. udzielił upoważnienia agentom celnym J. F. SA w K. do reprezentowania go przed organami Inspekcji Weterynaryjnej dokonującym kontroli granicznej, bezterminowo, upoważnienie to ma charakter bezpośredni. Treść tego upoważnienia jednoznacznie wskazuje, że J. F. SA ma upoważnienie do działania w imieniu J..
Wyjaśnienia wymaga ponadto, jaką rolę pełniła firma J. F. SA w ramach procedury tranzytu zewnętrznego. Odpowiedzialność głównego zobowiązanego w rozumieniu art. 96 ust. 1 WKC ograniczona jest do przedstawienia w wymaganym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towaru w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów i przestrzegania przepisów procedury tranzytu wspólnotowego.
Z obowiązku tego skarżący został zwolniony co jednoznacznie wynika z decyzji Kierownika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r. (k. 48 akt administracyjnych.
W sprawie brak jest jakichkolwiek ustaleń, czy skarżący może być uznany za osobę odpowiedzialną za przesyłkę w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia [...] r. o weterynaryjnej kontroli granicznej.
Z zapisu dokumentu [...] z dnia [...] r. wskazany został jako osoba głównego zobowiązanego i z obowiązku tego wywiązał się o czym świadczy powyżej opisana decyzja z [...] r. Niewątpliwie w procedurze tranzytu skarżący wystąpił jako przedstawiciel odbiorcy (E. Ć.) k.31 (akt administracyjnych) ale jego odpowiedzialność nie została w dokumencie kontroli w miejscu wyjścia określona.
Stosownie do art. 5 ust. 2 WKC przedstawicielstwo może być: bezpośrednie i w tym przypadku przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby lub pośrednie, i w tym przypadku przedstawiciel działa we własnym imieniu lecz na rzecz innej osoby. Oznacza to, że tylko w przypadku uznania skarżącego za przedstawiciela bezpośredniego miałby on przymiot strony w niniejszym postępowaniu w rozumieniu art. 28 kpa.
W świetle powyższych rozważań w pełni uzasadniony okazał się zarzut, naruszenia przez organy orzekające przepisu art. 28 kpa w związku z art. 7 i 77 § 1 kpa co spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Ponownie rozpoznają sprawę organ będzie miał na uwadze powyższe rozważania i po uzupełnieniu materiału dowodowego podejmie stosowne rozstrzygnięcie.
Z tych wszystkich względów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 ustawy z dnia [...] r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej ppsa) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach procesowych uzasadniał art. 200 ppsa.