Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło wniosku D. D. i odmówiło stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia 29 września 1954 r.
Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a następnie przekazana według właściwości do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie.
Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zatem skargę można skutecznie wnieść dopiero po wyczerpaniu toku instancyjnego przed organami administracyjnymi.
W myśl przepisu art. 127 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w pierwszej instancji. Jednocześnie ze skargą na decyzję skarżący złożył do SKO wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który nie został jeszcze rozpoznany. Brak rozstrzygnięcia organu w zakresie tego wniosku wskazuje, iż tok instancyjny nie został w sprawie niniejszej wyczerpany, co czyni skargę niedopuszczalną i skutkuje jej odrzuceniem na podstawie przepisu art. 58 §1 kpt. 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji postanowienia.