Uzasadnienie
W skardze z dnia 5 listopada 2007 r. Z. W. domagał się wymierzenia Wójtowi Gminy lub Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej grzywny za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie, wydanego w sprawie II SAB/Lu 51/02.
W odpowiedzi na skargę działający z upoważnienia Wójta Gminy Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł o jej oddalenie podnosząc, że organ wykonał w całości obowiązki wynikające z przedmiotowego wyroku.
Organ szeroko uzasadnił w jakich terminach wydał decyzje dotyczące wniosków skarżącego Z. W. w sprawach objętych wyrokiem, przytaczając daty, numery i treść decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Przepis art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powołanej w dalszej części jako "ppsa" stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W rozpatrywanej sprawie skarżący, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku wniósł skargę z żądaniem wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku z dnia 24 kwietnia 2003 r. wydanego w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 51/02.
Przedmiotowym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie zobowiązał Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej do wydania w terminie jednego miesiąca od doręczenia wyroku orzeczeń w przedmiocie świadczeń pomocy społecznej. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że skarżący zarzucił organowi administracji niezałatwienie jego wniosków złożonych w lipcu 2002 r. o przyznanie zasiłku stałego wyrównawczego i dodatku chorobowego, usług opiekuńczych, zasiłku okresowego i zasiłku celowego.
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o NSA z dnia 11 maja 1995 r. (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.) zwrócił się do Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej o nadesłanie odpowiedzi na skargę w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu skargi. Wobec nie nadesłania do dnia rozprawy odpisu skargi Sąd orzekał na podstawie art. 39 ust. 1 powołanej ustawy. Przepis ten uprawniał Sąd w razie nienadesłania przez organ odpowiedzi na skargę i akt w zakreślonym ustawowym terminie, do orzekania w sprawie na podstawie stanu faktycznego i prawnego przedstawionego w skardze.
Zarzut skarżącego, iż organ administracji nie wykonał obowiązków wynikających z wyroku wydanego w dniu 24 kwietnia 2003 r. II SAB/Lu 51/02 należy uznać za nietrafny, a zatem i żądanie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku NSA OZ w Lublinie nie jest zasadne.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej rozpoznał wnioski o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej złożone przez skarżącego w lipcu 2002 r. i wydał decyzje dotyczące świadczeń objętych skargą na bezczynność organu w sprawie II SAB/Lu 51/02, które zostały doręczone Z. W. lub jego dorosłym domownikom.
W dniu wydawania wyroku w sprawie II SAB/Lu 51/02 skarżący miał już przyznany decyzją z dnia 4 listopada 2002 r. nr [...] zasiłek stały wyrównawczy z powodu długotrwałej choroby od dnia 1 lipca 2002 r. na stałe.
Decyzją z dnia 31 stycznia 2003 r. nr [...] został przyznany Z. W. zasiłek okresowy od 1 stycznia 2003 r. do 31 maja 2003 r., a decyzją z dnia 1 kwietnia 2003 r. nr [...] przyznano mu świadczenie w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych na okres od 1 kwietnia 2003 r. do 30 czerwca 2003 r. W dacie wydawania wyroku, który w ocenie skarżącego nie został wykonany, funkcjonowały już w obiegu prawnym decyzje przyznające mu na ówczesny okres usługi opiekuńcze i zasiłek okresowy, a zatem nie było podstaw faktycznych i prawnych do orzekania ponownie o tych świadczeniach za okres miniony.
Po wydaniu wyroku w sprawie II SAB/Lu 51/02 organ pomocy społecznej wydał dwie decyzje przyznające Z. W. zasiłek celowy. Decyzją [...] z dnia 25 kwietnia 2003 r. oraz decyzją [...] przyznano skarżącemu pomoc finansowaną na zakup opału oraz zapłacenie rachunków za energię elektryczną. Skarżący ani jego pełnomocnik nie wskazali jakiego innego wniosku o zasiłek celowy, objętego wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2003 r. wydanym w sprawie II SAB/Lu 51/02 organ miałby nie rozpoznać.
W powyższej sytuacji należało uznać żądanie skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalić.
Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).