Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 kpa w zw. z art. 62 ust. 2 i art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu zażaleń "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. i Syndyka Masy Upadłości [...] w L. utrzymało w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miejskiego z dnia [...] grudnia 2004 r. znak: AAB.I.BB.[...] zawieszające postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy obiektu "[...]" na terenie przy ul. [...]w L. – do czasu uchwalenia planu miejscowego dla obszaru obejmującego wnioskowany teren.
W uzasadnieniu postanowienia podzielono pogląd organu I instancji o obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie, wynikającego z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), bowiem obszar objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji – Centrum Handlowego o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 – wymaga stosownie do art. 15 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy – obligatoryjnego sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Brak takiego planu – powoduje zdaniem organów obu instancji – konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy "Centrum Handlowego" przy ul. [...] w L. – do czasu uchwalenia planu.
Organ odwoławczy nie podzielił wyrażonego w zażaleniach poglądu, iż z powołanej ustawy nie wynika obowiązek każdorazowego sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów, na których mają być realizowane wielkokubaturowe obiekty handlowe.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, Syndyk Masy Upadłości [...]w L. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem prawa materialnego – art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż z w/w przepisu nie wynika obowiązek sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów, na których wnioskodawca chce zrealizować obiekt o powierzchni sprzedaży większej niż 2000 m2, a w konsekwencji brak podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w zakresie pozostawania go w zgodności z przepisami prawa, do czego sąd administracyjny jest uprawniony z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stwierdzić należy, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ administracji nie wyjaśnił bowiem czy dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, na którym wnioskodawca chce zrealizować obiekt o powierzchni sprzedaży przekraczającej 2000 m2 jest sporządzone studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a jeśli jest sporządzone – to jaki sposób zagospodarowania terenu przewidziano w nim dla obszaru objętego wnioskiem.
Okoliczność ta ma bowiem podstawowe znaczenie dla stwierdzenia istnienia obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji – wynikającej z art. 62 ust. 2 ustawy – konieczności zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu.
Należy podzielić wyrażony w skardze pogląd, że z przepisów nowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika wprost obowiązek sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2.
Obowiązek taki wynikać może natomiast z treści studium i wówczas organ administracji winien zawiesić prowadzone postępowanie o ustalenie warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu, o czym stanowi art. 62 ust. 2 ustawy.
W sytuacji, gdy zamiar inwestycyjny wnioskodawcy byłby sprzeczny z planowanym w studium przeznaczeniem terenu – to również nie można wykluczyć zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego – o ile realnym byłoby uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania w terminie 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy.
Wobec braku ustaleń organów co do sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu, w sytuacji, gdy niewątpliwie przepisy odrębne nie stwarzają dla obszaru objętego wnioskami obowiązku sporządzania planu – postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy zostało wydane z naruszeniem art. 62 ust. 2 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Z tych względów i na mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit.a i c ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 w/w ustawy.