Wyrok WSA w Lublinie z 4 lipca 2007 r., II SA/Lu 446/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Z. F. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym oddala skargę

Skład

Sędzia NSA Leszek Leszczyński przewodniczący
Sędzia NSA Krystyna Sidor sprawozdawca
Sędzia WSA Ewa Ibrom
Asystent sędziego Jakub Polanowski protokolant

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...]lutego 2006r., znak: [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 kpa w zw. z art. 17 § 1 i § 1a, art.18 i art. 23 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 110, poz.968 ze zm.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu zażalenia Z.F. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2005r., znak:[...] o nałożeniu na niego grzywny w celu przymuszenia.

Organy ustaliły, że Z.F. uchyla się od wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005r., znak: [...], dlatego na podstawie art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należało podjąć czynności egzekucyjne.

Z.F. w odwołaniu podnosił, że działania organu są przedwczesne, bowiem nie zostały wyczerpane wszystkie środki odwoławcze. Oświadczył ponadto, że nałożona grzywna jest bardzo wysoka i przekracza jego możliwości finansowe; wniósł jednocześnie o "wstrzymanie wykonania grzywny".

Ustosunkowując się do zarzutów organ odwoławczy stwierdził, że wysokość grzywny została wyliczona prawidłowo, zgodnie z art. 121 § 1 ustawy egzekucyjnej, zaś trudna sytuacja ekonomiczna nie stanowi przesłanki niewykonalności nałożonego obowiązku.

Odnosząc się natomiast do żądania "wstrzymania wykonania grzywny" organ stwierdził, że obowiązujące przepisy nie przewidują takiej instytucji, a jedynie stanowią o wstrzymaniu z urzędu czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego w przypadkach ściśle określonych w ustawie. Zdaniem organu okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności fakt zaskarżenia decyzji organu II instancji do sądu administracyjnego, nie uzasadniają wstrzymania czynności egzekucyjnych ani postępowania egzekucyjnego.

Skargę do sądu administracyjnego wniósł Z.F. domagając się uchylenia powyższego postanowienia.

Skarżący powtórzył argumenty odwołania, iż postępowanie w sprawie nakazu rozbiórki nie zostało zakończone, bowiem wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, oraz że nałożona grzywna jest zbyt dolegliwa (11 831zł), biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną, rodzinną i finansową skarżącego, mającego ponadto na utrzymaniu nie pracującą żonę i chorą córkę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego aktu w zakresie jego zgodności z prawem.

Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Obowiązek rozbiórki części budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...]został nałożony na Z.F. decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005r., znak: [...]

Decyzja ta wobec utrzymania jej w mocy przez organ II instancji uzyskała przymiot ostatecznej. Skarga na decyzję organu II instancji została oddalona, zatem na skarżącym spoczywa obowiązek wykonać roboty budowlane określone tą decyzją.

Organ egzekucyjny stosownie do art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991r., Nr 36, poz.161 ze zm.) wezwał skarżącego do wykonania obowiązku określonego powyższą decyzją.

Wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu wszczął egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 2 ustawy) Tytuł wykonawczy odpowiada wymogom określonym w art. 27 tej ustawy.

Grzywna w celu przymuszenia stanowi środek egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 1 i 2 cyt. ustawy) Zatem obowiązek wykonania rozbiórki obiektu budowlanego mógł być egzekwowany przy zastosowaniu tego środka.

Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny doręczając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 122 § 1 pkt 1 i 2), co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce.

Postanowienie o nałożeniu grzywny odpowiada wymogom art. 122 § 2 pkt 1 i 2, a wysokość grzywny została określona zgodnie z art. 121 § 2 ustawy.

Wbrew argumentom skargi, w świetle obowiązujących przepisów trudna sytuacja materialna skarżącego nie świadczy o niewykonalności nałożonego obowiązku rozbiórki części obiektu budowlanego, a tym samym nie uzasadnia wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego.

W świetle poglądów doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991r., Nr 36, poz.161 ze zm.), w tym również nakazu rozbiórki obiektu budowlanego ma miejsce wówczas, gdy istnieją niezależne od zobowiązanego, a więc obiektywne przyczyny braku możliwości wykonania obowiązku. (por. System egzekucji administracyjnej, red. J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s.520). Niewykonalność może wynikać z przyczyn faktycznych, w sytuacji, gdy z przyczyn technicznych nie jest możliwe wykonanie nałożonych obowiązków lub prawnych, gdy decyzja sprzeczna jest przepisami. Orzecznictwo przyjmuje przy tym zgodnie, iż względy ekonomiczne i finansowe nie uzasadniają twierdzenia o niewykonalności obowiązku, choćby w znacznym stopniu utrudniały jego wykonanie (zob. wyrok NSA z dnia 10 maja 1984r., II SA 1989/83, ONSA 1984, Nr 1, poz.45; wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1985r., I SA 804/84, ONSA 1984, Nr 2, poz.123)

Z powyższych względów stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu egzekucyjnego są zgodne z prawem, a zatem skarga jaka pozbawiona uzasadnionych podstaw prawnych podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)