Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2011 r. L. R. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie (nazwane skargą) na bezczynność Wójta Gminy polegającą na nie rozpatrzeniu sprawy dotyczącej naruszenia stosunków wodnych i wadliwego funkcjonowania urządzeń melioracyjnych.
Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło na podstawie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wyznaczenia Wójtowi Gminy Werbkowice dodatkowego terminu do załatwienia sprawy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że Wójt Gminy wyjaśnił merytorycznie sprawę udzielając w tym zakresie stronie pismem z dnia [...] października 2010 r. i pismem z dnia [...] marca 2011 r. stosownych wyjaśnień. Ponadto w ocenie Kolegium w sprawie brak jest podstaw do zastosowania przepisów art. 29 ustawy Prawo wodne.
Powyższe postanowienie zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie I. B. i A. B., podnosząc, iż błędne jest stanowisko Kolegium polegające na przyjęciu, że Wójt Gminy nie jest bezczynny odnośnie przedmiotowej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zaskarżone postanowienie - wbrew temu co stanowi zawarte w nim pouczenie - nie podlega bowiem kontroli sądowoadministracyjnej.
Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W kontekście tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych koniecznym jest rozstrzygnięcie czy zaskarżone postanowienie mieści się w katalogu ww. aktów podlegających kontroli sądowej. Bezspornym jest, iż zaskarżony akt z uwagi na swój charakter prawny nie odpowiada przesłankom art. 3 § 2 pkt 1, 3 i 4 p.p.s.a. Z tej przyczyny do rozważenia pozostają przesłanki art. 3 § 2 pkt 2 dopuszczające sądową kontrolę aktu administarcyjnego.
Jak wynika z przywołanej powyżej treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie chyba, że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty.
Bezspornym jest, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 2 K.p.a. Wyjaśnić zatem należy, iż przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu w trybie administracyjnym, a ponadto jest - co do zasady - niezbędnym warunkiem formalnym dopuszczalności skargi na bezczynność organu na podstawie art. 52 p.p.s.a.
Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jednakże, co istotne stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w formie postanowienia ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Jest swoistego rodzaju wyłącznie czynnością nadzorczą, na którą nie przysługuje środek zaskarżenia (zażalenie). Tego rodzaju postanowienie nie mieści się w kategorii postanowień o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy, a zatem nie przysługuje również na taki akt skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05, niepubl.).
Bez znaczenia przy tym dla niniejszego rozstrzygnięcia jest okoliczność, że strona została błędnie pouczona o przysługującym jej prawie do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tego rodzaju pouczenie nie może bowiem zmieniać uprawnień strony wynikających z przepisów obowiązującego prawa. Tym samym błędne pouczenie o prawie do wniesienia skargi zamieszczone w zaskarżonym akcie jest bezskuteczne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.