Uzasadnienie
[...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej jako "strona", "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sprzeciw na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 23 maja 2022 r., którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia 19 kwietnia 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ponadnormatywnej emisji hałasu do środowiska.
Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.
Pismem z dnia 3 listopada 2020 r. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Lublinie (dalej jako WIOŚ w Lublinie) przekazał do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Lublin wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] a w dniu 30 listopada 2020 r., wniosek Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie, o podjęcie interwencji w związku z działalnością prowadzoną przez skarżącą na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], przy ul. [...], obręb [...] w L.. Wnioskujący o interwencję podnieśli kwestie legalności prowadzonej działalności w kontekście miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uciążliwości w zakresie hałasu i wibracji.
W ramach postępowania organ ustalił, że zgodnie z unormowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin - części II, zatwierdzonego uchwałą nr 1688/LV/2002 z dnia 26 września 2002 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego nr 124, poz. 2671 z 2002 r.), działka o nr ewid. [...], ark. [...], obr. [...], położona przy ul. [...] w L., znajduje się w obszarze: tereny mieszkaniowe - M4a z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na działkach wydzielonych o wysokości budynków I kondygnacja z możliwością realizacji poddasza użytkowego w stromym dachu; strefa zieleni wydzielona w granicach terenów o różnych przeznaczeniach, związana z terenami mieszkaniowymi; tereny tras komunikacyjnych - KD z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod tereny dróg (ulic) publicznych i urządzeń z nimi związanych, wynikających z docelowych transportowych i innych funkcji drogi. Z akt sprawy wynika, że jest to teren objęty ochroną akustyczną i stanowi zabudowę mieszaną - wielo i jednorodzinną.
W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalono, że przeważającym przedmiotem działalności skarżącej Spółki są szkolenia z zakresu obsługi maszyn do robót ziemnych, drogowych, innych maszyn i urządzeń technicznych oraz maszyn i urządzeń dźwigowych. Czynności szkoleniowe odbywają się przy użyciu sprzętów takich jak: walce drogowe, koparko-ładowarki, frezarki, pilarki mechaniczne, zagęszczarki, ubijaki wibracyjne i inne tego typu urządzenia emitujące hałas. Ponadto stwierdzono, że przedmiotowa działalność nie stanowi zakładu, w rozumieniu art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2021 r., poz. 1973 ze zm.; dalej jako "p.o.ś"), a co za tym idzie nie jest w tym przypadku możliwe wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu.
W związku z powyższym, postanowieniem z 12 maja 2021 r. organ odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla skarżącej.
Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie postanowieniem z dnia 7 czerwca 2021 r., uchyliło zaskarżone postanowienie i wskazało, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, wymagane jest ustalenie w toku postępowania, czy wokół terenu, na którym znajdują się urządzenia emitujące hałas, znajdują się tereny podlegające ochronie akustycznej w rozumieniu art. 113 ust. 2 p.o.ś. oraz czy hałas emitowany przez to źródło przekracza dopuszczalne normy.
Z załączonego do akt sprawy protokołu kontroli WIOŚ w Lublinie, przeprowadzonej w dniu 25 listopada 2021 r., wynika, że wykonano pomiary kontrolne emisji hałasu w porze dnia z terenu placu szkoleniowego przy ul. [...] w L. na obszar objęty ochroną akustyczną - blok mieszkalny przy ul. [...] w L.. W celu dokonania oceny uciążliwości akustycznych powodowanych prowadzeniem szkoleń z obsługi sprzętu budowlanego, wyznaczono 2 punkty pomiarowe zlokalizowane na terenie chronionym akustycznie, wskazanym we wniosku o wszczęcie postępowania. Pomiary wykonano zgodnie z zastosowaniem akredytowanej metodyki badawczej określonej w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1710).
W związku z uzyskanymi wynikami stwierdzono brak wystąpienia przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego do środowiska z terenu placu szkoleniowego przy ul. [...] w L. zarówno w punkcie 1 jak i w punkcie 2.
Do akt sprawy załączono także pismo Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego miasta Lublin z dnia 8 marca 2022 r., w którym organ ten przekazał ustalenia z przeprowadzonych czynności kontrolnych, z których wynika, że skarżąca swoją działalnością na terenie przy ul. [...] w L., nie narusza przepisów Prawa budowlanego.
Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ I instancji decyzją z dnia 19 kwietnia 2022 r., umorzył postępowanie w sprawie ponadnormatywnej emisji hałasu do środowiska powodowanej przez działalność skarżącej. W uzasadnieniu organ wskazał na brak naruszeń akustycznych standardów jakości środowiska, określonych dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, jak również nie znalazł podstaw do wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu,
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Wspólnota Mieszkaniowa [...] w L. wniosła odwołanie, zarzucając, że w trakcie prowadzenia postępowania organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, nie przeprowadził badań poziomów hałasu w czasie prowadzenia działalności emitującej hałas, który przekracza dopuszczalne normy. W konsekwencji, w ocenie odwołującej się, organ naruszył przepisy postępowania i prawa materialnego oraz wydał decyzję, która jest nieprawidłowa.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 23 maja 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W opinii Kolegium, nie można było uznać, że zgromadzony materiał dowodowy w korelacji ze stanem faktycznym sprawy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Kolegium wskazało, że pomimo, iż nie neguje prawidłowości przeprowadzonych ustaleń i badań akustycznych pod względem ich zgodności z metodyką tych badań, to ich przeprowadzenie nie uwzględniało okoliczności i specyfiki stanu faktycznego sprawy.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że oczywistym jest, że przeprowadzenie przedmiotowych badań powinno nastąpić w czasie prowadzenia normalnego szkolenia lub z użyciem sprzętu, którego działalność i natężenie emisji dźwięku odpowiada warunkom istniejącym w czasie prowadzonego szkolenia. Z kolei, jeżeli skarżąca nie jest w stanie podać konkretnych dat szkolenia z uwagi na ich organizowanie w miarę zgłoszeń kandydatów, to organ powinien przeprowadzić przedmiotowe badania w warunkach eksperymentu procesowego z wykorzystaniem sprzętu, tak jak miałoby to miejsce w czasie szkolenia. Wówczas nie tylko same pomiary pod względem użytych urządzeń i metodyki badań, ale wszelkie warunki ich przeprowadzenia byłyby wiarygodne, bowiem odpowiadałyby przeciętnym warunkom z momentu prowadzenia szkoleń. Natomiast, w sytuacji przeprowadzenia pomiarów bez stworzenia rzeczywistych warunków w jakich następuje potencjalna ponadnormatywna emisja dźwięku, ich wyników nie można było uznać za wiarygodne.
Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że nie było możliwe wydanie decyzji o umorzeniu postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Przedmiot sprawy nie tylko dalej istnieje, ale nie został w oparciu o źródła dowodowe wykluczony, tym bardziej, że skoro obowiązujące przepisy prawa ochrony środowiska w korelacji z art. 104 k.p.a. wskazują na konieczność wydania decyzji merytorycznej, to w przypadku braku przekroczenia dopuszczalnych norm emisji hałasu do środowiska, możliwe było wydanie decyzji o odmowie ustalenia dopuszczalnych poziomów hałasu, nie zaś decyzji w trybie art. 105 k.p.a.
Sprzeciw do sądu od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik skarżącej. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania co skutkowało uchyleniem decyzji organu I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo tego, że brak było przesłanek do zastosowania powołanego przepisu k.p.a., gdyż decyzja Prezydenta Miasta Lublin nie była obarczona uchybieniami wskazanymi przez organ odwoławczy.
Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik skarżącej podniósł, że protokół kontroli nr WIOS-LUBL [...] jednoznacznie wskazuje, że w trakcie trwania czynności kontrolnych odbywały się na placu przy ul. [...] szkolenia z zakresu obsługi koparkoładowarki, a zatem wbrew twierdzeniom Kolegium, badania zostały przeprowadzone w warunkach normalnego szkolenia. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, nie było podstaw do uznania, że materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu nie jest wystarczający, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że organ I instancji zasadnie stwierdził, iż dowód w postaci protokołu z kontroli i sprawozdania z wykonanych pomiarów hałasu jest wiarygodny.
Organ w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego (art. 138 § 2 k.p.a.) skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.
W ocenie Sądu, wniesiony w rozpoznawanej sprawie sprzeciw nie jest zasadny, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 k.p.a.
Stosownie do treści art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Wynika to także z treści art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględnia sprzeciw od decyzji i uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Zatem podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017r., sygn. akt II OSK 2219/15, dostępne w CBOSA).
W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest zatem dopuszczalne wówczas, gdy zostaną spełnione następujące przesłanki: po pierwsze, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, po drugie, gdy organ ten uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, jakkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest jednak przesłanką wystarczającą.
Niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2279/13, CBOSA). Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" ma charakter ocenny. Jest zatem określeniem wymagającym każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co z kolei uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15, dostępne w CBOSA). Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16, dostępny w CBOSA).
Należy przy tym zaznaczyć, że wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej muszą zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Ponadto stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zaś w myśl art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2.
Z argumentacji Kolegium wynika, że o konieczności uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, przesądziły naruszenia przepisów postępowania, prowadzące do niewyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczących stanu faktycznego. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji zakres postępowania ograniczył jedynie do kwestii ponadnormatywnej emisji hałasu poza teren prowadzenia przez spółkę działalności, nie biorąc pod uwagę ogólnego kryterium prowadzenia określonej działalności jako oddziałującej na środowisko. Organ pierwszej instancji rozpoznając sprawę nie wziął pod uwagę poza art. 115a p.o.ś. regulacji prawnych określonych w art. 362 p.o.ś., a także art. 237 i art. 240 p.o.ś. Kolegium zwróciło uwagę, że przepis art. art. 115a ust. 1 p.o.ś. i następne odnoszą się do jednej sfery oddziaływań środowiskowych i celu w postaci ochrony otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu, którego przestrzeganie wynika bezpośrednio z mocy prawa.
Z kolei przepis art. 362 u.p.o.ś. ma charakter uzupełniający i powinien być stosowany wówczas, gdy inne normy nie przewidują bardziej szczegółowych rozwiązań. Skład orzekający podziela powyższą ocenę i stanowisko. Powołane przez Kolegium przepisy materialnoprawne p.o.ś. miały na celu dokonanie oceny zakresu braków w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji.
W przedmiotowej sprawie należy mieć na względzie, że pomiary kontrolne emisji hałasu wykonano z terenu placu szkoleniowego, na którym odbywają się szkolenia z zakresu obsługi sprzętów np. budowlanych, na obszar objęty ochroną akustyczną - blok mieszkalny. W dniu wykonania pomiarów (25 listopada 2021 r.) źródłem emisji hałasu do środowiska były czynności prowadzone za pomocą koparkoładowarki. Podkreślić przy tym należy, że przeprowadzone badania akustyczne i ich zgodność z metodyką ich wykonywania nie jest kwestionowana, jednakże ze względu na specyfikę prowadzonych szkoleń przez skarżącą z wykorzystaniem sprzętu emitującego dźwięk do środowiska, w tym na teren objęty ochroną akustyczną, badania takie powinny być przeprowadzone z użyciem urządzeń – sprzętu w rzeczywistych warunkach, w jakich przebiegają szkolenia.
Należy podkreślić, że skarżąca w swojej ofercie ma szkolenia z obsługi maszyn do robót ziemnych (np. koparki, koparkoładowarki, ładowarki, spycharki), robót drogowych (np. frezarki, pilarki mechaniczne do ścinki drzew), maszyn i urządzeń dźwigowych (np. wózki widłowe, wózki podnośnikowe), które pojedynczo emitują dopuszczalny poziom hałasu, natomiast w przypadku pracy kilku sprzętów może dojść do przekroczenia obowiązujących norm hałasu. Jak słusznie zwróciło uwagę Kolegium w sytuacji przeprowadzenia pomiarów bez stworzenia rzeczywistych warunków w jakich następuje potencjalna ponadnormatywna emisja dźwięku, wyników badań akustycznych nie można było uznać za wiarygodne. Jak wcześniej wskazano szkolenie w czasie którego przeprowadzano badania akustyczne pracowała jedna koparkoładowarka.
W ocenie Sądu powyższe badania nie były zatem miarodajne, albowiem pomiary emisji hałasu powinny zostać wykonane co do wszystkich ujawnionych źródeł hałasu w oparciu o rzeczywisty przebieg i warunki przeprowadzania szkoleń przez skarżącą.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że decyzje merytoryczne rozstrzygające sprawę co do jej istoty i decyzje umarzające postępowanie, stanowią dwa różne typy rozstrzygnięć administracyjnych, których nie można dowolnie używać w postępowaniu administracyjnym. Uchylając decyzję o umorzeniu postępowania i rozstrzygając w tym zakresie merytorycznie (co do istoty sprawy), organ drugiej instancji zmienia materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej; ulega zmianie przedmiotowa tożsamość sprawy (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 179-180).
Tym samym sprawa nie jest ponownie rozpatrzona merytorycznie w takim zakresie, jak sprawa prowadzona przez organ pierwszej instancji. Umarzając postępowanie, organ pierwszej instancji uznaje, że postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe, czyli nie ma sprawy administracyjnej, i do wykazania jej braku zmierza wyjaśnienie zawarte w uzasadnieniu. Uchylając w takim wypadku decyzję umarzającą postępowanie i rozstrzygając sprawę co do istoty, organ odwoławczy w zasadzie musi przeprowadzić od nowa całe postępowanie wyjaśniające, pozbawiając tym samym strony prawa do odwołania, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1313/98, LEX nr 48725).
Natomiast organ odwoławczy może przeprowadzić jedynie uzupełniające (w pewnym zakresie) postępowanie wyjaśniające - art. 136 k.p.a. Jeżeli zaś rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, powinien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1859/06, LEX nr 338621; wyrok NSA z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 51/08, LEX nr 509898). Zdaniem Sądu Kolegium prawidłowo uznało, że w niniejszej sprawie nie było możliwe wydanie decyzji o umorzeniu postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W niniejszej sprawie w zależności od dokonanych ustaleń – postępowanie powinno być zakończone decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu lub o odmowie wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska, a nie decyzją umarzającą postępowanie.
Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny pozostaje niepełny i wymaga uzupełnienia w znacznym zakresie. Należy zauważyć, że wyszczególnione przez organ odwoławczy czynności jakie winien wykonać organ pierwszej instancji stanowią istotne elementy stanu faktycznego, które są niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Zgodnie z wcześniejszymi rozważaniami podnieść należy, że rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprzeciwu od kasatoryjnej decyzji organu odwoławczego ograniczone jest jedynie do badania, czy zachodziły podstawy do wydania takowej decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd orzekający w postępowaniu wywołanym sprzeciwem nie dokonuje oceny w zakresie materialnoprawnych podstaw decyzji. Również w tymże postępowaniu sądowoadministracyjnym przepisy prawa materialnego mają jedynie to zastosowanie, że pozwalają na dokonanie oceny czy w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organ pierwszej instancji zachodziły braki na tyle istotne, iż nie mogły one zostać usunięte w trybie art. 136 k.p.a.
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i w związku z tym Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu sprzeciwu.