Uzasadnienie
W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa nie podlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny tj. bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, a w szczególności gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II FZ 564/06, niepubl.).
Taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie, bowiem skarżący, wnosząc skargę na uchwałę, nie wyczerpał toku odwołania przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. Nr z 2001 r., Nr 142, poz.1591 ze zm.). Przepis ten przewiduje, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę naruszającą interes prawny lub uprawnienie, jest uprzednie bezskuteczne wezwanie organu gminy do usunięcia tego naruszenia.
Skarżący nie wezwał Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa (nie złożył na wezwanie Sądu kopii przedmiotowego wezwania, a więc nie wykazał, że dokonał tej czynności), wobec czego skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym okoliczność ta czyni skargę oczywiście bezzasadną.
Istnienie przesłanek do odrzucenia skargi wyklucza więc możliwość przyznania skarżącemu prawa pomocy zgodnie z art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.