Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 października 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie umorzył postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu Z. W. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu referendarz sądowy wyjaśnił, że skarżącemu w niniejszej sprawie udzielono już wcześniej prawa pomocy w tym samym zakresie.
Z. W. w ustawowym terminie wniósł sprzeciw od ww. postanowienia.
Po rozpoznaniu sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 16 listopada 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego.
W dniu 19 grudnia 2016 r. Z. W. złożył do Sądu pismo z dnia 13 grudnia 2016 r. oznaczone jako "zażalenie na post.".
W treści powyższego zażalenia skarżący wprawdzie nie podał daty wydania zaskarżonego nim postanowienia, jednak okoliczności powołane w uzasadnieniu zażalenia (nazwisko sędziego sprawozdawcy, treść sentencji zaskarżonego postanowienia oraz jego przedmiot, a także treść załączonego do niego pouczenia o braku środka zaskarżenia) pozwalały przyjąć, że jego przedmiotem jest ww. postanowienie w dnia 16 listopada 2016 r.
Rozpoznając zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach 1-10 tego paragrafu.
Ustawodawca w powołanej ustawie - w brzmieniu nadanym jej nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. - nie przewidział żadnego środka zaskarżenia od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły na podstawie art. 260 p.p.s.a., tj. po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego. Wydane w tym trybie postanowienie sądu o zmianie bądź utrzymaniu w mocy orzeczenia referendarskiego, kończy postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a zatem działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego staje się w tym przypadku prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.).
Zażalenie na postanowienie lub zarządzenie wojewódzkiego sądu administracyjnego w sprawie prawa pomocy w aktualnym stanie prawnym przysługuje tylko w sytuacji, o której mowa w art. 258 § 4 p.p.s.a., tj. gdy sąd – uznając, że ma do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem – samodzielnie wykonywał czynności wymienione w § 2 tego artykułu, powierzone co do zasady referendarzowi sądowemu. Taka sytuacja nie miała jednak w niniejszej sprawie miejsca.
W związku z powyższym zażalenie Z. W. na postanowienie Sądu z dnia 16 listopada 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.