Uzasadnienie
Uzasadnienie
Uchwałą [...] z dnia [...] r. Rada Miejska odrzuciła zgłoszony przez J. i S. S. zarzut do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta polegający na zakwestionowaniu przebiegu projektowanej drogi dojazdowej.
Według wnoszących zarzut droga powyższa miałaby łączyć ulicę [...]z ulicą [...] i przebiegać przez ich nieruchomość, na której usytuowane są budynki mieszkalne. Stanowią one dorobek życia całej rodziny. Stwierdzili, iż nie wyrażą zgody na ich zniszczenie. Podali, iż w odległości 100 m od działki biegnie ulica [...], którą bez niczyjej szkody i bez zniszczenia domów i ogródków można poszerzyć z 7 do 17 metrów. Powyższa inwestycja umożliwi usprawnienie ruchu pomiędzy wspomnianymi ulicami. Podkreślili, iż kiedy w 1997 r. otrzymywali pozwolenie na budowę domu nikt nie wspominał o lokalizacji na tym terenie drogi dojazdowej.
Uzasadniając odrzucenie zarzutu Rada Gminy wyjaśniła, iż projektowana ulica o nazwie [...] stanowi dopełnienie " rusztu " komunikacyjnego w tej części miasta K. oraz powiązania funkcjonalnego pomiędzy terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej z usługami, spełniając wymogi zawarte w Rozporządzeniu Nr [...]Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. i S. S. opisali szereg wyrzeczeń jakie ponieśli w związku z budową domu do którego wprowadzili się w 2001 r. Ponownie przekonywali, iż polepszenie komunikacji na tym obszarze możliwe jest poprzez rozbudowę sąsiedniej ulicy, bez konieczności niszczenia ich dorobku.
Odpowiadając na skargę Rada Miejska wnosiła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.Stosownie do art.4 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U z 1999 r. Nr 15 poz.139 ze zmianami) ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. Reguła powyższa nosząca miano władztwa planistycznego, umożliwia gminie swobodne konstruowanie zasad i sposobu zagospodarowania przestrzennego. Znaczenie jakie posiada możliwość kreowania polityki przestrzennej gminy podkreśla art.7 powołanej ustawy nadający planom zagospodarowania przestrzennego statusu prawa powszechnie obowiązującego. Samodzielność gminy w omawianym zakresie nie może być kwestionowana. Odmienne stanowisko należy natomiast zająć w sprawie dotyczącej ingerencji planu miejscowego w sferę prawa własności, jaka zazwyczaj ma miejsce przy jego tworzeniu. Trzeba mieć tu na uwadze zwłaszcza przepis art.64 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, według którego własność i inne prawo majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej.
Własność może być ograniczona jedynie w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ono jego istoty (art.64 ust.3 Konstytucji). W oparciu o konstytucyjne zasady ochrony prawa własności w orzecznictwie sądowym dotyczącym formułowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ukształtował się pogląd nakazujący podmiotom planistycznym bezwzględne przestrzeganie interesów prawnych właścicieli nieruchomości (wyrok SN z dnia 18 stycznia 2002 r. sygn. akt III RN 192/2000 OSNAPiUS 2002/15 poz.346, wyrok SN z dnia 23 stycznia 2003 r sygn. akt III RN 26/2002). Konsekwencją tego założenia jest przyjęcie w art.24 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U z 1999 r Nr.15 poz.139 ze zmianami) konieczności uzasadniania faktycznego i prawnego uchwały rady gminy odrzucającej zarzut złożony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Sens tego rozwiązania dobitnie oddaje wyrok NSA z dnia 2 lipca 2002 r. sygn. akt II SA/Lu 200/2001 zawierający tezę, iż uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutu musi wyjaśniać okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność przyjęcia konkretnego rozwiązania wobec określonych podmiotów oraz ich wpływu na rozstrzygnięcie. Sąd pokreślił, iż w sytuacji gdy plan ingeruje w prawo własności, to uzasadnienie musi określać jakie przepisy i reguły zdecydowały o przyjęciu określonych rozwiązań, a co przesądziło o braku podstaw do przyjęcia innych, alternatywnych. Wymagań takich nie spełnia zaskarżona uchwała Uzasadnienie stanowiska rady miasta sprowadza się w zasadzie do wskazania, iż proponowana droga będzie stanowiła uzupełnienie funkcji komunikacyjnej dla położonych na tym terenie osiedli mieszkaniowych.
Skarżący jednak wskazywali, iż taki sam skutek w postaci rozładowania ruchu samochodowego może przynieść poszerzenie ulicy [...]. Akcentowana okoliczność nie znalazła jakiegokolwiek wyjaśnienia w toku prac nad projektem zmian planu, ani w samym uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Nie wiadomo zatem, czy takie rozwiązanie jest możliwe, jakie są przeszkody do jego realizacji i co przesądziło o dokonanym wyborze. Należy mieć na uwadze, iż skarżący decydując się na budowę domu nie wiedzieli o lokalizacji drogi. Nie byli o tym informowani przy udzieleniu pozwolenia na budowę, czemu nie zaprzeczono w toku postępowania, a w krótkim czasie po wprowadzeniu się do domu już przystąpiono do sporządzenia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ograniczenie się wyłącznie do wskazania, iż proponowane rozwiązanie służyć ma poprawie powiązań funkcjonalnych osiedli mieszkaniowych nie może zasługiwać na akceptację.
Szczególna rola właściwego uzasadnienia uchwały rady miasta w sytuacji przedkładania jednych interesów nad drugimi, sprowadza się m.in do przekonania strony, że jej stanowisko w sprawie zostało poważnie wzięte pod uwagę a jeśli przyjęto inne wersje rozwiązań to podłożem tego są istotne powody.Strona musi być przekonana, iż w jej sprawie podjęto wszelkie starania i kalkulacje uwzględniające szereg wariantów, a ostateczne stanowisko organów planistycznych jest najbardziej rozsądne i słuszne.
Skoro w sprawie będącej przedmiotem skargi takich zasad nie dochowano zasadnym jest na podstawie art.147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr.153, poz.1270) stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały orzeczono na podstawie art.152, a o kosztach na podstawie art.200 cytowanej ustawy. Rozpoznanie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nastąpiło na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr.153, poz.1271 ze zmianami).