Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku S. O. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazującej S. O. rozbiórkę miejsc postojowych na działce nr 737 w miejscowości K. J. 131 A, gmina N. D., wykonanych bez wymaganego przepisami zgłoszenia.
W uzasadnieniu postanowienia organ orzekający podał, iż decyzja PINB z dnia [...] została wysłana w dniu 21 grudnia 2005 r. Adresat nie odebrał korespondencji.
Urząd Pocztowy dwukrotnie awizował przesłanie tej decyzji, tj. 23 grudnia 2005 r., i 2 stycznia 2006 r.
Z uwagi na niepodjęcie w terminie wyżej wymienionego pisma, zostało ono zwrócone do nadawcy w dniu 9 stycznia 2006 r., tj. po 17-dniowym okresie przechowywania go w placówce pocztowej.
W myśl art. 44 § 4 kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (tj. 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej), a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
W świetle powyższego organ orzekający uznał, iż decyzja PINB doręczona została S. O. w dniu 6 stycznia 2006 r.
Przewidziany w art. 129 § 2 kpa termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 20 stycznia 2006 r.
S. O. złożył odwołanie od decyzji PINB w dniu 24 lutego 2006 r. Wraz z odwołaniem złożył on także wniosek o przywrócenie terminu.
Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania organ II instancji podkreślił, iż 14-dniowy termin do wniesienia odwołania jest terminem zawitym. Niedotrzymanie tego terminu powoduje utratę prawa do skutecznego wniesienia środka zaskarżenia i pozostawienie go bez rozpatrzenia.
Zdaniem organu w niniejszej sprawie argumentu S. O. o uchybieniu terminu z powodu nieprawidłowości w trybie doręczania przesyłek listowych przez Urząd Pocztowy [...] nie można uznać jako wystarczająco uprawdopodobniającą przyczynę tego uchybienia.
W ocenie organu odwoławczego tryb doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji odbył się zgodnie z przepisami kpa, a w szczególności z art. 44 kpa. Strona uchylając się od odbioru przesyłek z nadzoru budowlanego nie wykazała staranności w dbałości o własne interesy, a zatem uchybienie terminu nastąpiło wyłącznie z jej winy.
W skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący S. O. wnosi o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, iż przy próbie doręczenia decyzji PINB z dnia [...] nie zostały zachowane wszystkie wymogi określone w art. 42-44 kpa. Zaniechano doręczenia przewidzianego w art. 43 kpa, zaś organ orzekający nie odniósł się do pisemnego oświadczenia sąsiada skarżącego, z którego wynika, że nigdy nie doręczono mu jakiejkolwiek korespondencji pod nieobecność skarżącego.
Skarżący zarzuca także, iż w drukach awizo nie wpisano daty, od której należałoby liczyć termin odbioru przesyłki przez adresata. Również powtórne awizo nie zawierało takiego pouczenia. Uzasadniając skargę S. O. powołuje się na stanowisko zawarte w Komentarzu do kodeksu postępowania administracyjnego pod red. Grzegorza Łaszczycy, Czesława Martyna, Andrzeja Matana, z którego wynika, że adresat musi być zawiadomiony w sposób nie budzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma, miejscu gdzie może je odebrać, jak i terminie odbioru. Brak takiego zawiadomienia lub wątpliwość czy zostało ono dokonane, czyni doręczenie bezskutecznym.
W zawiadomieniach poczty w sprawie niniejszej występuje szereg nieprawidłowości, zawierają one skreślenia, natomiast brakuje w nich informacji o terminie odbioru przesyłki.
Dlatego też zdaniem skarżącego doręczenia odbywały się niezgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosi o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna. Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oparta została na wadliwym zastosowaniu przepisów o doręczeniach w postępowaniu administracyjnym.
Art. 58 § 1 kpa stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Okolicznością uzasadniającą brak winy zainteresowanego może być między innymi nieprawidłowe doręczenie pisma (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2000 r., sygn. akt IV SA 2121/98, Lex 54744).
Tryb doręczenia decyzji organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów z art. 44 kpa. Znajdujące się w aktach pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru korespondencji zostało dokonane w dniu 23 grudnia 2005 r. Wbrew wymogowi z art. 44 § 2 kpa nie zawierało informacji, że po odbiór przesyłki można się zgłosić w urzędzie pocztowym w terminie 7 dni od daty pozostawienia zawiadomienia. Z adnotacji doręczyciela na zwróconej organowi korespondencji wynika, że drugie zawiadomienie zostało pozostawione w dniu 2 stycznia 2006 r. Nieodebraną korespondencję zwrócono organowi w dniu 9 stycznia 2006 r. jako nie podjętą w terminie. W przypadku drugiego zawiadomienia nie upłynął ponownie termin 7 dni na odbiór korespondencji.
Przepis art. 44 § 3 kpa stanowi, że w razie niepodjęcia przesyłki w terminie zakreślonym w pierwszym zawiadomieniu, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od pierwszego zawiadomienia. Przepisy art. 44 § 1 pkt 1, § 2 i § 3 kpa należy stosować w ścisłym związku. Regulacja tej treści nakłada na pocztę obowiązek dwukrotnego pozostawienia zawiadomienia o złożeniu korespondencji w urzędzie pocztowym. Każdorazowo termin na jej odbiór ma wynosić 7 dni. Jest to łącznie termin 14 dni od pozostawienia pierwszego zawiadomienia (gdy drugie zawiadomienie o złożeniu korespondencji w urzędzie pocztowym nastąpi bezpośrednio po upływie terminu wskazanego w pierwszym zawiadomieniu). Natomiast odstęp czasu między kolejnymi zawiadomieniami nie może skracać adresatowi terminu do odbioru przesyłki.
W tych okolicznościach doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów z art. 44 § 1 pkt 1, § 2 i § 3 kpa. W rezultacie nie mogło wywołać skutku przewidzianego w art. 44 § 4 kpa.
W świetle powyższego uznać należy, iż skarżący wykazał, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 wyżej cytowanej ustawy.