Uzasadnienie
W dniu 9 maja 2014 r. H. B. i L. B. złożyli skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą zatwierdzono projekt budowlany zamienny budowy budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 18/2 przy ul. Ch. w T. L., udzielono I. i M. B. pozwolenia na wznowienie robót przy budowie tego budynku oraz nałożono na nich obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku przed przystąpieniem do jego użytkowania.
W tym samym dniu skarżący złożyli również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz powstania znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny.
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.).
Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne.
Skarżący nie wykazali, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniające uwzględnienie ich wniosku. Samo bowiem stwierdzenie, że zrealizowanie robót budowlanych, objętych zaskarżoną decyzją, "zagraża" budynkowi skarżących i może skutkować "katastrofą budowlaną" nie daje podstaw Sądowi do stwierdzenia, że istotnie w niniejszej sprawie zachodzą określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący nie uprawdopodobnili bowiem w żaden sposób możliwości zaistnienia takiego stanu rzeczy.
Ponadto wskazali, że opisane przez nich "zagrożenie" dla stabilności należącego do nich budynku wynika z "dalszego prowadzenia prac budowlanych od strony wschodniej budynku w części podpiwniczenia". Należy jednak podkreślić, na co słusznie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę, że wbrew twierdzeniom skarżących, realizowany budynek – od strony działki skarżących – nie posiada podpiwniczenia. Nie można więc zasadnie twierdzić, że wykonanie wspomnianych przez skarżących robót budowlanych doprowadzić może do katastrofy budowalnej.
Jednocześnie trzeba zauważyć, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia ani innych aktów wydanych w toku postępowania przed organami administracji. Niedopuszczalne jest zatem wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o prawnej wadliwości zaskarżonego aktu.
Ubocznie należy zauważyć, że rozstrzygnięcie niniejszym postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wyłącza możliwości udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej na dalszym etapie postępowania sądowego. W razie bowiem ewentualnego uwzględnienia ich skargi, obowiązkiem Sądu – stosownie do art. 152 P.p.s.a. – byłoby określenie, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.
Z tych względów, wobec niespełnienia warunków z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.