Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na treść art. 134 kpa, stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania przez S. O. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nakazującej mu rozbiórkę zjazdu z drogi powiatowej KP(Z) nr [...] na działkę o numerze ewidencyjnym [...] w K. W uzasadnieniu organ wojewódzki stwierdził, że doręczenie decyzji o nakazie rozbiórki zjazdu nastąpiło w dniu 6 stycznia 2006 r. Wskazuje na to fakt, iż Urząd pocztowy dwukrotnie awizował przesłanie tej decyzji. Po raz pierwszy w dniu 23 grudnia 2005 r. (kiedy to przesyłki listowej poleconej nie doręczono z powodu nieobecności adresata), umieszczając zawiadomienie o przesyłce w skrzynce na korespondencję. Po raz drugi w dniu 2 stycznia 2006 r. Po siedemnastodniowym okresie przechowywania pisma (decyzji) zwrócono je nadawcy w dniu 9 stycznia 2006 r. W myśl art. 44 kpa, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, to jest czternastu dni od daty pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
W tej sytuacji, przewidziany w art. 129 § 2 kpa, termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 20 stycznia 2006 r. Odwołanie S. O. zostało złożone w dniu 24 lutego 2006 r. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu został załatwiony ostatecznym postanowieniem z dnia [...]. (Nr [...]). Wymienionym postanowieniem odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji zasadnym było wydanie – na mocy art. 134 kpa – postanowienia o uchybieniu terminu.
W skardze do Sądu, S. O. podnosi, że postanowienie to jest niezgodne z prawem, bowiem przy próbie doręczenia decyzji przez pocztę nie zostały zachowane wymogi określone w art. 42-44 Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności zaniechano trybu doręczenia przewidzianego w art. 43 kpa. Świadczy o tym oświadczenie sąsiada, który stwierdził, że nie doręczono mu jakiejkolwiek korespondencji. Skarżący zarzuca, że organ w ogóle nie odniósł się do tego dowodu i wskazuje, iż w literaturze przedmiotu podkreśla się, że adresat musi być zawiadomiony w sposób nie budzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma w miejscu, gdzie może je odebrać, jak i terminie odbioru. Brak takiego zawiadomienia lub wątpliwość czy zostało ono dokonane, czyni doręczenie bezskutecznym, a w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni, obowiązkiem podmiotu doręczającego jest w pierwszej kolejności wykonanie wszelkich czynności zmierzających do dokonania doręczenia właściwego (art. 42 kpa) lub doręczenia zastępczego (art. 43 kpa).
Dopiero w sytuacji, gdy doręczenie w ten sposób jest niemożliwe, pozostawia się powtórne zawiadomienie. W jego treści ponownie należy wskazać miejsce pozostawienia pisma oraz podkreślić możliwość jego odebrania w terminie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Tego trybu postępowania poczta nie wyczerpała. Na zawiadomieniu są wymienione dwa numery przesyłek [...] i [...]. Z kolei na drugim zawiadomieniu (powtórnym) wymieniony jest już tylko jeden z powyższych numerów ([...]), co wskazywałoby, że kilka rozstrzygnięć organu, które były objęte przesyłką Nr [...] (w tym i decyzja) nie były poddane ponownej próbie doręczenia. Brak jest wpisu odnośnie daty pozostawienia zawiadomienia, informacji odnośnie nadawcy przesyłki oraz informacji o możliwości odebrania pisma w terminie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Świadczy to o tym, że tryb doręczenia decyzji był wadliwy i sprzeczny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami kpa. W konsekwencji powyższych nieprawidłowości postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do złożenia odwołania wydano z naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle akt sprawy skarżący konsekwentnie kwestionował prawidłowość doręczenia decyzji nakazującej mu rozbiórkę zjazdu. Za istotne uchybienie uważał niepoinformowanie go o możliwości odbioru decyzji w terminie siedmiu dni od dnia pierwszego awizowania (zawiadomienia), które miało miejsce w dniu 23 grudnia 2005 r.
Skarżący ma rację, że przy doręczeniu decyzji został naruszony przepis art. 44 § 2 kpa. Powołany przepis wymaga, aby zawiadomienie zawierało informację o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia tego zawiadomienia. Figurujące w aktach sprawy zawiadomienie urzędu pocztowego z dnia 23 grudnia 2005 r. nie zawiera informacji o możliwości odbioru przesyłki w terminie siedmiu dni od daty zawiadomienia.
W aktach sprawy nie ma dowodu, że w dniu 2 stycznia 2006 r. dokonano drugiego zawiadomienia zgodnego z dyspozycją art. 44 § 3 kpa. Przepis ten stanowi, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki, w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
Wadliwy tryb doręczenia decyzji nie pozwala na zastosowanie domniemania z art. 44 § 4 kpa - przewidującego, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od daty pierwszego zawiadomienia o nadejściu przesyłki - oraz na wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji nie uprawnia to organu do stwierdzenia, w drodze postanowienia, uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W tym miejscu warto zaznaczyć, że postanowienie organu (z dnia [...] r.) o odmowie przywrócenia terminu zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 462/06.
Z tych też względów zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), bowiem stwierdzone naruszenie przepisów art. 44 § 2 i 4 kpa, regulujących tryb doręczania decyzji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
jp