Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia [...] r. wezwano skarżącego do wskazania aktualnego adresu zamieszkania uczestników postępowania: D. B., poprzednio zamieszkałej: [...], [...] oraz S. N., poprzednio zamieszkałego: ul. [...], [...] [...], w terminie 14 dni, pod rygorem zawieszenia postępowania. Wezwanie do wykonania zarządzenia doręczono stronie w dniu 13 lipca 2015 r. (k. 15).
W dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego wskazał aktualny adres zamieszkania uczestniczki postępowania D. B., natomiast nie wskazał aktualnego adresu zamieszkania uczestnika postępowania S. N., w tym zakresie poinformował jedynie, że według wiedzy skarżącego aktualny adres zamieszkania S. N. to: ul. [...], [...] [...].
W związku z tym, Sąd postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił postępowanie ze względu na niemożność ustalenia adresu skarżącego i nadania dalszego biegu sprawie. Postanowienie stało się prawomocne, żadna ze stron nie złożyła wniosku o podjęcie postępowania, a adres skarżącego jest w dalszym ciągu nieznany Sądowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.
Postępowanie podlega umorzeniu.
Zgodnie z art. 130 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) dalej jako "p.p.s.a.", sąd umarza zawieszone postępowanie jeżeli wniosek o podjęcie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu.
Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało wydane w dniu [...] r., a więc trzyletni termin, o którym mowa w powyższym przepisie kończył się w dniu [...] r., zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 112 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025) dalej jako "k.c". Z uwagi jednak na to, że była to niedziela, termin na złożenie wniosku o podjęcie postępowania upłynął w dniu [...] r. (art. 115 k.c.).
W świetle powyższego, wobec niezłożenia wniosku o podjęcie postępowania, należało - na podstawie art. 130 § 1 pkt 1 p.p.s.a - postępowanie umorzyć.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.