Uzasadnienie
Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wniosła wypełniony i podpisany druk PPF żądając przyznania prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na podstawie oświadczenia strony skarżącej referendarz sądowy ustalił, że strona skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w mieszkaniu spółdzielczym o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z renty w kwocie [...] złotych brutto, z której po potrąceniu alimentów pozostaje jej kwota [...] złotych oraz świadczeń z pomocy społecznej w łącznej wysokości [...] złotych. Miesięczny dochód strony skarżącej wynosi [...] złotych brutto, przy czym realnie miesięcznie na utrzymanie pozostaje jej kwota [...] złotych. Strona skarżąca podkreśliła, że cierpi na [...].
W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść minimalnych kosztów ustanowienia radcy prawnego. Stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego dla reprezentowania strony skarżącej w niniejszym postępowaniu wynosi 240 złotych netto (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 295,20 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U.
Nr 54, poz. 535 ze zm.). Biorąc pod uwagę wysokość środków finansowych, które realnie miesięcznie pozostają do dyspozycji strony skarżącej oraz minimalny koszt ustanowienia radcy prawnego stwierdzić należy, że strona skarżąca bez wywołania uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego nie ma możliwości uiszczenia wynagrodzenia radcy prawnego. Uiszczenie tego wynagrodzenia pochłonęłoby bowiem niemal całość środków finansowych, którymi miesięcznie dysponuje strona skarżąca. To zaś skutkowałoby uszczerbkiem w kosztach utrzymania. Odnośnie natomiast żądania zwolnienia od kosztów sądowych należy zauważyć, że na mocy art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. strona skarżąca jest w niniejszej sprawie zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Z tego powodu jej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest bezzasadne i nie podlega uwzględnieniu.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.