Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem nr [...] z dnia 13 maja 2015 r. po rozpatrzeniu odwołania K. J. na podstawie art. 134 kpa stwierdziło niedopuszczalność odwołania od pisma Starosty [...] z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] w sprawie nieuwzględnienia zastrzeżeń do uproszczonego planu urządzenia lasu.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło następujący stan sprawy.
W odpowiedzi na wniosek K. J., w piśmie z dnia 28 lutego 2013 r. Starosta H. poinformował, iż od września 1973 r. nie nastąpiła żadna zmiana położenia działki nr [...] w [...]
Od powyższego pisma K. J. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które uznając, że pismo Starosty [...] nosi wszystkie cechy decyzji administracyjnej, decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało te decyzję w mocy.
Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi K. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 863/13 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., wskazując w uzasadnieniu, że organ odwoławczy błędnie uznał pismo Starosty [...] za decyzję administracyjną.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn o charakterze przedmiotowym obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżania oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji.
Organ odwoławczy podkreślił, że odwołanie przysługuje od decyzji administracyjnej. Jeżeli w danej sprawie decyzja administracyjna nie została wydana, nie ma się od czego składać odwołania. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że pismo Starosty [...] nie jest decyzją administracyjną.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł K. J., wskazując, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało kompetencji do rozpatrywania sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Wyjaśniając motywy wyroku rozstrzygającego niniejszą sprawę należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt. II SA/Lu 863/13 stwierdził nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia10 lipca 2013 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd zawarł ocenę prawną i wskazania dla organu administracji publicznej co do dalszego postępowania podnosząc, że pismo Starosty [...] z dnia 28 lutego 2013 r. nie jest decyzją administracyjną i nie mogło być kwestionowane w drodze odwołania.
Rozpatrując ponownie odwołanie K. J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło na podstawie art. 134 kpa niedopuszczalność odwołania.
Ukształtowane na tle przepisu art. 134 kpa orzecznictwo sądowe wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Do przyczyn przedmiotowych należy więc zaliczyć m.in. taką sytuację, gdy dana czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając zaskarżone postanowienie, stwierdziło, że pismo Starosty [...] z dnia 6 lutego 2013 r. nie jest decyzją administracyjną.
W świetle powyższego podstawowym obowiązkiem Sądu było ustalenie, czy zaskarżone pismo spełnia wymogi indywidualnego aktu administracyjnego, jakim jest decyzja.
Wskazać należy, że decyzja administracyjna jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, cechującym się zewnętrznym charakterem, władczym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, skierowanym do konkretnego adresata. Akt administracyjny w postaci decyzji administracyjnej musi mieć odpowiednią formę, jaką wyznaczają przepisy prawa. (art. 107 § 1 kpa). Jej wydanie następuje po wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i dokonaniu subsumcji ustalonego w tym postępowaniu stanu faktycznego do norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że jako minimum elementów koniecznych dla zakwalifikowania pisma jako decyzji uznaje się cztery składniki: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Brak któregokolwiek z tych elementów dyskwalifikuje pismo organu, jako rozstrzygnięcie o cechach decyzji i nie wywołuje żadnych skutków prawnych.
Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że sprawę rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 3 czerwca 2014 r. przesądzając, że pismo Starosty [...] z dnia 28 lutego 2013 r. nie jest decyzją administracyjną i nie może być kwestionowane w drodze odwołania i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest tym stanowiskiem związny.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 ppsa, orzekł, jak w sentencji wyroku.