Uzasadnienie
W dniu [...] Prezydent Miasta, reprezentując Gminę Miejską wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie przyznania własności nieruchomości domagając się jej uchylenia. Zaskarżoną decyzją SKO uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], Nr [...] i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że przyznało E. T. (udział ½), M. i M. małż. K. (udział ½) nieodpłatnie własność nieruchomości oznaczonej nr [...], położonej w [...] przy ul. [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, wskazując iż Gmina Miejska, reprezentowana przez Prezydenta Miasta nie jest legitymowana do wniesienia skargi do sądu. Organ powołał się na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04 oraz w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Lu 197/05.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Skargę może wnieść również inny podmiot, któremu ustawy przyznają takie prawo. (§2)
W ocenie Sądu Gmina Miasta reprezentowana przez Prezydenta Miasta nie ma w niniejszej sprawie legitymacji do wniesienia skargi.
Sąd podziela bowiem stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04 (opubl. w "Rzeczpospolita" z dnia 21 lutego 2005 r.), jak również w uchwale 7 sędziów z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03 (ONSA 2003/4/115) oraz w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 301/04 (OSP 2005/2/17), iż organ administracji publicznej (rządowej i samorządowej), który rozstrzygał sprawę administracyjną nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na orzeczenie organu odwoławczego wydane na skutek instancyjnej kontroli jego decyzji.
Podnieść mianowicie należy, że organ administracyjny może występować w obrocie prawnym w dwóch rolach – jako organ nadrzędny, powołany do rozstrzygania spraw administracyjnych, posiadający władztwo administracyjne (imperium) oraz jako strona stosunku administracyjnoprawnego lub cywilnoprawnego. Tylko w tym drugim przypadku organ administracji publicznej ma interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Natomiast w sytuacji, gdy organ ten rozpatrując sprawę administracyjną prowadzi postępowanie wyjaśniające i wydaje orzeczenie, nie może kwestionować rozstrzygnięcia organu odwoławczego, choćby dotyczyło ono sfery prawnej tego organu. (por. postanowienie NSA z 18 lipca 2001 r. sygn. akt I SA 398/00, opubl. Lex nr 54728).
Zgodzić się należy ponadto z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu orzeczenia NSA z 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04, iż włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcje organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Niedopuszczalnym jest, aby jednostka samorządu terytorialnego (w tym przypadku gmina) zajmowała w konkretnej sprawie różne pozycje – raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej.
Gmina, której organ wydał decyzję w pierwszej instancji, nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego.
Z tego względu skarga Gminy Miasta reprezentowanej przez Prezydenta Miasta podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.