Wyrok WSA w Lublinie z 22 czerwca 2006 r., II SA/Lu 474/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Firmy "A" na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca)
Stażysta Anna Chmielewska protokolant

Uzasadnienie

Rada Miasta podjęła w dniu września 2004 r. uchwałę nr [..] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B. P. obejmującego obszar " [...] ‘’.

Skargę na powyższą uchwałę, wnosząc o jej uchylenie, złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. Konsorcjum Handlowe sp. z o.o, Sieć Detalistów ‘[...]’’ sp. z o.o, Stowarzyszenie Kupców i Przedsiębiorców Polskich ‘’[...]’’ i Fundacja [...].

Zastrzeżenia skarżących wzbudził zapis planu dopuszczający na terenie oznaczonym symbolem 3 UC o powierzchni ok.2,6 ha możliwość budowy obiektu handlowego o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2.

Skarżący dowodzili, że przy opracowaniu i uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego radnym nie przedstawiono prognozy skutków budowy takiego obiektu dla rynku pracy, komunikacji, istniejącej sieci handlowej oraz zaspokojenia potrzeb i interesów konsumentów, nie zapoznano ich także z opiniami zarządu powiatu i zarządów gmin sąsiadujących. Przy braku wspomnianych dokumentów, w mniemaniu skarżących radni nie mogli podjąć racjonalnej uchwały, co było założeniem ustawodawcy. W ocenie skarżących takie działanie w sposób rażący zignorowało wymóg ustawy, ale także naruszyło ich interes prawny jako podmiotów składających się na istniejącą sieć handlową.

W piśmie z dnia czerwca 2005 r. pełnomocnik skarżących zarzucił uchwale, że jej zakres przedmiotowy został określony odmiennie od złożonego projektu uchwały nr [...] gdzie wykreślono wyrazy "lokalizacja usług o dużej kubaturze".

Ponadto, zdaniem skarżących, nie można było dokonać nowelizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony w 1994r. Stosownie bowiem do art.87 ust.3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan ten utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. jako uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r. Po dniu 31 grudnia 2003 r. Rada mogła uchwalić jedynie nowy plan, albo znowelizować plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Białej Podlaskiej, ale tylko wtedy, gdyby został on uchwalony po dniu 1 stycznia 1995r.

Skarżący zarzucili również brak uchwały Rady Miasta o przystąpieniu do uchwalenia planu. Podjęta bowiem uchwała dotyczyła jedynie nowelizacji planu z 1994r, i nie można było tego zakresy przekroczyć. Na opracowanie zatem całkowicie nowego planu dotyczącego obszaru " [...] ‘’ należało podjąć uchwałę o przystąpieniu do prac mających doprowadzić do uchwalenia takiego nowego planu.

Podkreślono ponadto, że przy uchwaleniu planu nie uwzględniono wniosków przyjętych na sesji Rady w dniu czerwca 2004r.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie. Zaznaczono, że zaskarżona uchwała była przedmiotem badania przez Wojewodę, który nie stwierdził jej nieważności. Ponadto podkreślono, że skarżący nie wykazali interesu prawnego oraz uprawnień, które zostały naruszone zaskarżoną uchwałą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art.101 ust.1 ustawy z dnia o samorządzie gminnym (Dz.U.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwała podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa może zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego.

Treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowany jest na innych zasadach niż w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że naruszenie interesu prawnego skarżącego, o jakim mowa w art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, to takie naruszenie jego subiektywnie pojmowanego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących (wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1995 r. IV SA 346/93 ONSA 1996/3/125, wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04 ONSAiWSA 2005/1/2).

Przy tak ujętym przepisie art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym uzasadnione jest przekonanie o braku legitymacji skarżących do wniesienia skargi w omawianym trybie.

Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę, a jego cechami charakterystycznymi są bezpośredniość, konkretność i realność. Skarżący nie wykazali, aby tak rozumiany ich interes prawny został naruszony.

W wezwaniu Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa z dnia grudnia 2004r. skarżący naruszenia swojego interesu prawnego upatrywali w negatywnych konsekwencjach wyznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów pod budowę obiektów handlowych o powierzchni powyżej 2000 m2. Godzi to, ich zdaniem, w ekonomiczne podstawy działalności wielu firm handlowych, usługowych i produkcyjnych znajdujących się na ich terenie i wiele z nich może doprowadzić do bankructwa. Motyw naruszenia interesów prawnych "podmiotów składających się na istniejącą sieć handlową’’ powtórzono także w skardze. Wypowiedzi te prowadzą do wniosku, że w istocie chodzi tu o interes faktyczny skarżących, związany z powstającą konkurencją, a nie jakikolwiek ich interes prawny. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący byli właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub przysługiwałoby im inne prawo do działek, których zmianę przeznaczenia przewiduje zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Skarga podyktowana jest jedynie obawą utrzymania własnej działalności gospodarczej, co świetle art.101 ust.1 ustawy Po samorządzie gminnym jest niewystarczające dla wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

Trzeba również podkreślić, że uzasadnieniem skargi nie mogą być okoliczności, które w przyszłości mogą powodować naruszenie interesu prawnego skarżących. Dla realizacji skargi w omawianym trybie niezbędne jest bowiem wykazanie, że w związku z podjęta uchwałą doszło do naruszenia konkretnego uprawnienia lub interesu prawnego. Do wniesienia skargi nie legitymuje natomiast jedynie zagrożenie naruszeniem, ani też sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały (wyrok NSA z dnia 27 września 1990 r. SA/Wr 952/90 ONSA 1990/4/4).

Z powyższych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr.153, poz.1270 ze zmianami) skargę należało oddalić.