Uzasadnienie
I. S. – D. i W.r D. składając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanej szopy, wnieśli jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W obszernej skardze skarżący podnoszą, że rozbiórka szopy jest niesprawiedliwa: stanowi "marnotrawienie dobra prywatnego i publicznego, gwałci prawo do wolności podejmowania decyzji i dysponowania własnością, niepotrzebnie podważa zaufanie społeczne do racjonalności prawa, narusza poczucie sprawiedliwości społecznej i zasadę równości wobec prawa", a ponadto "jest wyrazem małostkowości i bezduszności administracji, groźnego dla społeczeństwa autokratyzmu biurokracyjnego, hamowania postępu, inicjatyw prywatnych i artystycznych oraz niszczenia wartości humanistycznych".
Sąd zważył, co na następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu rozbiórka obiektu budowlanego w większości przypadków powoduje trudne do odwrócenia skutki (co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005r., II OZ 276/05), ponieważ zrealizowanie na nowo takiego obiektu zazwyczaj wiąże się ze stosunkowo dużymi nakładami, nawet jeśli nie finansowymi, to nakładami siły.
W konsekwencji, mimo iż rozebranie przedmiotowej szopy nie stanowiłoby dla skarżących znacznej szkody (bowiem sami oni przyznali, że "koszty 1000 -1500 zł za rozbiórkę to suma do przełknięcia"), to jednak jej ponowne wykonanie wymagałoby niewątpliwie poniesienia przez nich znacznego nakładu pracy.
Z tych względów należało uwzględnić wniosek, orzekając, jak w sentencji.