Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z [...] listopada 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania K. K. (dalej także: skarżący), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii [...] z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji decyzją z [...] marca 2017 r., znak: [...], wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł za to, że będąc posiadaczem drobiu w stadzie liczącym 15 kur, [...] marca 2017 r., nie przetrzymywał drobiu w zamkniętych obiektach budowlanych lub innych miejscach w sposób uniemożliwiający kontakt z drobiem lub innymi ptakami utrzymywanymi w innych gospodarstwach oraz ograniczający ich kontakt z dzikimi ptakami, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 85aa ustawy z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 1605 ze zm.). Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] czerwca 2017 r., znak: [...] Skarżący zwrócił się [...] lipca 2017 r. do organu pierwszej instancji z wnioskiem o umorzenie w całości należności wynikającej ze wspomnianej decyzji z [...] marca 2017 r., z uwagi na trudną sytuację materialną.
Odmawiając uwzględnienia tego wniosku, opisaną na wstępie decyzją, organ stwierdził, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających umorzenie wymierzonej mu kary z uwagi na ważny interes publiczny, ani też nie wykazał istnienia po swojej stronie ważnego interesu w tym, aby doszło w tej sprawie do umorzenia kary w całości. Utrzymując w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii, Wojewódzki Lekarz Weterynarii podzielił w całości stanowisko w niej wyrażone i wskazał, że prawidłowo organ pierwszej instancji ocenił, że skarżący nie wykazał spełnienia choćby jednej z koniecznych do zastosowania ulgi przesłanek określonych w art. 189k § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.).
W skardze do Sądu na decyzję organu odwoławczego z [...] listopada 2017 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał, że nie jest w stanie uiścić omawianej kary bez uszczerbku dla siebie, albowiem jest osobą w podeszłym wieku, która nie posiada żadnego majątku, a utrzymuje się wyłącznie z renty z tytułu niezdolności do pracy, orzeczonej na stałe, w wysokości około [...] zł.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o zawieszenie postępowania bądź – ewentualnie z ostrożności procesowej – o odrzucenie skargi. Wojewódzki Lekarz Weterynarii wskazał, że opisane wyżej decyzje organów obu instancji wymierzające skarżącemu karę pieniężną zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 747/17. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że zamierza w przyszłości podjąć stosowne działania w sprawie, o czym zobowiązał się niezwłocznie poinformować Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna, mimo że zarzuty w niej zawarte nie miały wpływu na wynik sprawy.
Sąd uwzględnił skargę z przyczyn w niej niepodniesionych, które to przyczyny miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.).
Podkreślenia wymaga, że w chwili obecnej brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie umorzenia wymierzonej skarżącemu decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z [...] marca 2017 r., nr [...], kary pieniężnej za nieprzestrzeganie nakazu odosobnienia drobiu w sposób uniemożliwiający kontakt z drobiem lub innymi ptakami utrzymywanymi w innych gospodarstwach i ograniczający ich kontakt z dzikimi ptakami. Poza sporem jest bowiem, co przyznał Wojewódzki Lekarz Weterynarii w odpowiedzi na skargę, że zarówno decyzja ta, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu drugiej instancji z [...] czerwca 2017 r. zostały wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 747/17. Od wyroku tego żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej i stał się on prawomocny.
Bezsprzecznie zatem postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie stało się bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. W tej sytuacji brak jest bowiem elementu materialnego stosunku prawnego, albowiem wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nakładających na stronę administracyjną karę pieniężną, niemożliwe jest orzekanie w przedmiocie umorzenia tej kary (zob. J. Borkowski, Komentarz do art. 105, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, SIP Legalis, nb. 4).
Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji oraz na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne.
Nie budzi zarazem wątpliwości, że Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie skorzystał w rozstrzyganej sprawie z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. ani nie poinformował Sądu o podjęciu innych działań zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania.
Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu znajduje uzasadnienie w art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w związku z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 ze zm.).