Uzasadnienie
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wniósł na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., skargę na czynność Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej polegającą na wyrażeniu w piśmie z dnia 4 marca 2013r. sprzeciwu w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu.
Skarżący wyjaśnił, że w dniu 18 lutego 2013r. na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zwrócił się do Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z uwagi na zbliżające się zakończenie robót budowlanych związanych z budową drogi ekspresowej S17 (12) odcinek K., L., P. - Zadanie nr 5: "Rozbudowa drogi krajowej nr 17 (12) na odcinku (węzeł W.) – P. (początek obwodnicy) od km 616 + 616 do 630 + 400", realizowanych na podstawie decyzji Wojewody o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia 2 grudnia 2010r., nr..., z wyłączeniem wymienionych w piśmie obiektów inżynierskich, które były uprzednio przedmiotem osobnych wystąpień do organu.
W pismach z dnia 4 marca 2013r. i następnie w piśmie z dnia 27 marca 2013r. organ stwierdził zgodność wykonania drogi S17 oraz obiektów drogowych na odcinku L. (węzeł "W.") – P. (początek obwodnicy) obiektu z zatwierdzonym projektem budowlanym, a jednocześnie wniósł sprzeciw ze względu na naruszenie przepisów przeciwpożarowych.
Skarżący zarzucił, że organ wyraził sprzeciw bez podstawy prawnej, gdyż w świetle art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego stanowisko organu powinno odnosić się wyłącznie do zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym. Zdaniem skarżącego, stwierdzenie przez organ wadliwości w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych, co podlega kontroli tego organu w trybie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej, nie może stanowić samodzielnej podstawy wniesienia sprzeciwu w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w pismach z dnia 4 i 27 marca 2013r. Organ wskazywał w nich na nieprawidłowe parametry techniczne wydajności i ciśnienia hydrantów zewnętrznych.
W piśmie z dnia 28 czerwca 2013r. skarżący oświadczył, że cofa skargę, ponieważ w "uzgodnieniu z organem podjął nową decyzję w sprawie złożenia nowego uzupełnionego wniosku" w sprawie zajęcia przez organ stanowiska w sprawie zgodności wykonania przedmiotowej inwestycji z udzielonym pozwoleniem na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270), zwanej dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – stosowanie do powołanego art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć; o zwrocie całego uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.