Uzasadnienie
Strona skarżąca na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanki przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowana w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oparte są na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym stanu faktycznego.
W rozpoznawanej sprawie związane z nią koszty sądowe prócz wpisu sądowego od wniesionej skargi wynoszącego 200 złotych (§ 2 ust. 3 pkt 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.) każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych (§ 3 w związku z § 2 ust. 3 pkt 10, § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych – DZ.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2192).
Stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego w sprawie niniejszej dla reprezentowania strony skarżącej wynosi 240 złotych netto (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
Z oświadczenia strony skarżącej wynika, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z renty w kwocie [...] złotych brutto, z czego miesięcznie kwotę [...] złotych przeznacza na spłatę kredytu zaś kwotę [...] złotych na zakup leków. Kwotę pozostającą po opłaceniu tych wydatków strona skarżąca przeznacza na pozostałe wydatki a między innymi na opłaty, które uiszcza w ratach gdyż nie stać jej na ich jednorazowe opłacenie.
W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że mimo tego, iż posiada stałe dochody nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. W sytuacji, w której całość dochodu gospodarstwa domowego strony skarżącej pochłaniają stałe koszty utrzymania, uiszczenie któregokolwiek z kosztów postępowania może mieć miejsce jedynie w wyniku przeznaczenia na ten cel środków służących poniesieniu kosztów utrzymania koniecznego. To zaś skutkować będzie uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego. Jeżeli zaś uiszczenie któregokolwiek z kosztów postępowania powoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego to przyjąć należy, że storna nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek (żadnych) kosztów postępowania. Zobowiązanie bowiem strony, w sytuacji, w której nie ma ona realnych możliwości poniesienia któregokolwiek z kosztów postępowania bez narażenia się na uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego, do ponoszenia części kosztów postępowania pozostawałoby w sprzeczności z dyspozycją art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., nakazującego przyznać stronie prawa pomocy, gdy wykaże ona, że nie ma możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.