Uzasadnienie
K. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na "nienależyte wykonanie zadań" przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego, pomimo wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 467/13. Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] r., nr [...], którym organ ten – po rozpatrzeniu zażalenia K.J. złożonego w trybie art. 37 k.p.a. – odmówił wyznaczenia Inspektorowi Nadzoru Budowalnego dodatkowego terminu do załatwienia pisma skarżącej z dnia 18 sierpnia 2010 r. dotyczącego budowy masztu antenowego.
Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 czerwca 2014 r., wydanego w sprawie II SAB/Lu 239/14, w której za przedmiot przyjęto bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego polegającą na niewykonaniu wyroku tut. Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 467/13, Sąd wyłączył do odrębnego postępowania skargę K. J. w części dotyczącej postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] r., nr [...]. Wydzielona sprawa została następnie wpisana do repertorium "SA" pod sygn. II SA/Lu 485/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...]r., nr [...], podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają natomiast przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). W świetle tych regulacji kontrola sądu administracyjnego obejmuje rozstrzygnięcia organów administracji publicznej zapadłe m.in. w formie postanowienia. Ustawa jednakże ogranicza kognicję sądu w tym zakresie jedynie do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie oraz na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Nadto sąd administracyjny jest uprawniony do kontroli postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wniesiona na postanowienie organu administracji publicznej wykraczające poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego wykracza poza zakres powołanych regulacji. Postanowienie to zostało wydane w trybie art. 37 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej na niezałatwienie sprawy w terminie przez Inspektora Nadzoru Budowalnego. Zażalenie, o którym mowa w powołanym przepisie, skutkuje jedynie uruchomieniem działania nadzorczego organu wyższego stopnia. W razie uznania jego zasadności organ ten wyznacza organowi niższego stopnia dodatkowy termin załatwienia sprawy, zarządza wyjaśnienie przyczyn zwłoki oraz w razie potrzeby zarządza podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia spraw w przyszłości.
Wprawdzie zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze utrwalił się pogląd, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie (por. [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, Warszawa 2011, wyd. IV, s. 345), jednak należy podkreślić, że postanowienie to wydane jest w toku postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani też nie kończy postępowania. Nie przysługuje od niego także zażalenie, bowiem brak jest szczególnych unormowań wskazujących na możliwość zaskarżenia tego postanowienia, a jak wynika z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w ustawie. Nie budzi ponadto wątpliwości, iż postanowienie to nie zapada w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego, podjęte na skutek zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a., jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.