Uzasadnienie
W skardze skierowanej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie nadanej w urzędzie pocztowym w dniu 7 lipca 2009 r. skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oraz o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Oznacza to, że merytoryczne rozpoznanie przez sąd skargi poprzedzać musi administracyjna kontrola instancyjna, a zatem skargą można objąć jedynie decyzje ostateczne, które zostały wydane w wyniku wniesionego przez stronę środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż skarga małż. P. jest niedopuszczalna. Kwestionuje ona bowiem decyzję Starosty, która zapadła w pierwszej instancji. Również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi może zostać wniesiony dopiero wówczas, gdy zgodnie z trybem instancyjnym, dopuszczalne jest wniesienie skargi.
Zasadnym jest w tym miejscu podkreślić, iż nie ma znaczenia, przywołany przez organ w odpowiedzi na skargę, fakt odwołania się przez skarżących od tej decyzji do organu wyższej instancji oraz wydania przez Wojewodę decyzji w dniu [...]. znak: [...]. Nie ta ostatnia decyzja stała się bowiem przedmiotem skargi strony.
W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy, z uwagi na niedopuszczalność skargi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.