Uzasadnienie
T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. znak: [...]w przedmiocie zawieszenia pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na złożenie jej po terminie.
We wniosku z dnia 29 kwietnia 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący podniósł, że znajduje się obecnie w trudnej sytuacji spowodowanej nadmiarem spraw osobistych, nauki w Zasadniczej Szkole Zawodowej oraz dozorów policyjnych trzy razy w tygodniu i z tych powodów nie złożył skargi w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na uprawdopodobnieniu przez stronę dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i wskazaniu na okoliczności, które pomimo tej staranności uniemożliwiły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym w terminie. Natomiast ocena sądu w tym zakresie oparta jest na obiektywnym mierniku staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (por. J.P. Tarno [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04).
W rozpoznawanej sprawie T. K. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący osobiście odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 4 kwietnia 2013 r. Skargę na powyższą decyzję T. K. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 29 kwietnia 2013 r. W związku z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 kwietnia 2013 r. skarga została przekazana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W dniu 6 czerwca 2013 r. skarga wpłynęła ponownie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął natomiast w dniu 24 kwietnia 2013 r., a zatem skarga bezspornie została złożona z uchybieniem terminu
Jak wynika z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wskazywaną przez skarżącego przeszkodą w zachowaniu terminu do złożenia skargi była trudna sytuacja w jakiej znalazł się skarżący spowodowana nadmiarem spraw osobistych, nauki w Zasadniczej Szkole Zawodowej oraz dozorów policyjnych trzy razy w tygodniu.
W niniejszej sprawie skarżący, poza własnym oświadczeniem, nie uwiarygodnił w żaden sposób podnoszonych przez siebie okoliczności w szczególności nie wskazał żadnych dokumentów mogących potwierdzić okoliczności podnoszone przez niego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Podkreślić należy, że skarżący był prawidłowo pouczony o trybie i terminie wniesienia skargi. W orzecznictwie podkreśla się, że nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego termin (postanowienie NSA z 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 623/11).
W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał należycie, że znajdował się w wyjątkowej, niezależnej od siebie sytuacji uniemożliwiającej zachowanie terminu do wniesienia skargi.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.