Uzasadnienie
Strona skarżąca na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomoc symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem i pełnoletnią córką, z którymi utrzymuje się ze swojej renty w kwocie [...] złotych, renty męża w kwocie [...] złotych i renty córki w kwocie [...] złotych. Na poczet stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego strony skarżącej składają się wydatki na lekarstwa w kwocie [...] złotych, opłata za energię elektryczną w kwocie [...] złotych, opłata za gaz w kwocie [...] złotych, opłata za wywóz śmieci w kwocie [...] złotych, opłata za telefon w kwocie [...] złotych i opłata za węgiel [...] złotych miesięcznie – miesięczna rata za zakup węgla. Ponadto strona skarżąca spłaca ratę za telewizor w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz ratę za dom w kwocie [...] złotych.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Z ostatnim z tych przypadków mamy doczynienia w sprawie niniejszej. W ocenie referendarza sądowego miesięczny dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej przy uwzględnieniu wykazanych przez nią stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowymi. Wykazane przez stronę skarżącą stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego, nie obejmujące kosztów wyżywienia trzyosobowej rodziny wynoszą łącznie 1.510,00 złotych. Zatem na poczet kosztów wyżywienia trzyosobowej rodziny pozostaje kwota [...] złotych, która w ocenie referendarza sądowego nie jest w stanie pokryć miesięcznych kosztów wyżywienia trzyosobowej rodziny. Dlatego referendarz sądowy przyjął, że strona skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.