Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 marca 2007 r. nr [...] Starosta odmówił G. R. wznowienia postępowania w sprawie przekazania na Rzecz A. W. R. S. P. Oddział Terenowy w L. gruntów rolnych Skarbu Państwa położonych w miejscowości Ś., zakończonej decyzją ostateczną z dnia 2 grudnia 1994 r., znak: [...].
Powyższa decyzja Starosty została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 kwietnia 2007 r. znak: [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji wskazał, iż skarżący nie wykazał prawa strony w postępowaniu w sprawie wznowienia przedmiotowego postępowania, ani nie wykazał innych okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania przez organ pierwszej instancji.
Skargę na powyższą decyzję wniósł G. R., żądając jej uchylenia i przekazania sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi wywiódł swą legitymację do występowania w niniejszym postępowaniu z prawa swej poprzedniczki prawnej O. R. do gruntów przekazanych na Rzecz A. W. R. S. P. Oddział Terenowy w L., będących przedmiotem tego postępowania.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, stojąc na stanowisku, iż ani O. R., ani G. R. nie byli stronami postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 2 grudnia 1994 r., stąd brak jest podstaw do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji publicznej prawidłowo odmówiły wznowienia postępowania w niniejszej sprawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednakże z innych powodów, niż wskazane w uzasadnieniach decyzji.
W myśl art. 145 § 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
- 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
- 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),
- 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Z brzmienia art. 146 § 1 k.p.a. jednoznacznie wynika, iż uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.
W niniejszej sprawie skarżący oparł żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 2 grudnia 1994 r., znak: [...] na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. niezawinionym braku udziału strony w postępowaniu.
Zatem organ administracji publicznej pierwszej instancji – Starosta, mógł orzec o wznowieniu postępowania w niniejszej sprawie w ciągu pięciu lat od dnia doręczenia stronom postępowania decyzji z dnia 2 grudnia 1994 r., które nastąpiło w grudniu 1994 r.
W związku z tym, iż wniosek skarżącego o wznowienie postępowania wpłynął do organu w dniu 14 lutego 2007 r., zaś rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w dniu 8 marca 2007 r., a zatem po upływie pięciu lat od doręczenia stronom decyzji z dnia 2 grudnia 1994 r., organ pierwszej instancji nie mógł orzec o wznowieniu postępowania zakończonego tą decyzją.
Treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, iż upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1999 r., IV SA 1018/97, Lex nr 47227).
Zatem wskazany w art. 146 § 1 k.p.a. upływ pięciu lat od dnia doręczenia stronom postępowania decyzji z dnia 2 grudnia 1994 r., znak: [...] stanowi wystarczającą przesłankę do odmowy wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Ubocznie wskazać należy, iż Sąd podzielił stanowisko organów, zgodnie z którym, skarżący nie ma przymiotu strony niniejszego postępowania, gdyż z żadnego z dowodów przedstawionych w aktach sprawy nie wynika prawo poprzedniczki prawnej skarżącego – O. R. do gruntów przejętych na rzecz Skarbu Państwa na mocy decyzji z dnia 2 grudnia 1994 r.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.