Uzasadnienie
Decyzją z 16 maja 2022 r., nr SKO.41/310/OS/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Lublin z 13 grudnia 2021 r. w przedmiocie wygaszenia decyzji dotyczącej odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej i nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności oraz umorzyło w całości postępowanie organu pierwszej instancji.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ pierwszej instancji wniósł na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, że skarżący nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w niniejszym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Jak wynika z treści powyższej regulacji, legitymacja do złożenia skargi jest oparta na kryterium interesu prawnego. Oznacza to, że skargę wnieść może co do zasady podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
W orzecznictwie jak i w doktrynie wskazuje się, że z posiadaniem interesu prawego nie można utożsamiać obowiązku wykonywania przez organ samorządu terytorialnego ustawowych, czy powierzonych mu zadań z zakresu administracji publicznej, zaś uprawnienie do rozstrzygania indywidualnych spraw w formie decyzji administracyjnej przez organ, wyklucza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę (organ) jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym lub na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. To ostatnie postępowanie nie może być bowiem wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli instancyjnych, a zatem może być uruchamiane tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny (por. uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03 oraz z 7 grudnia 2005 r. sygn. akt I OPS 2/15).
Podsumowując stwierdzić należy, że Prezydent Miasta Lublin który jako organ pierwszej instancji wydał decyzję nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 16 maja 2022 r. uchylającą rozstrzygnięcie tego organu i umarzającą postępowanie. Nie jest bowiem dopuszczalna sytuacja, aby Prezydent Miasta Lublin w tej samej sprawie występował raz jako organ wydający orzeczenie merytoryczne, a innym razem jako podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie organu odwoławczego.
W tym stanie rzeczy, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.