Uzasadnienie
Pełnomocnik Wspólnoty [...] w L. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] r., nr [...] utrzymanej w mocy przez ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony.
Wyjaśnienia wymaga, że pojęcie wykonania użyte przez ustawodawcę w art. 61 P.p.s.a. należy odnosić do wszelkich aktów i czynności poddanych kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Wobec tego sąd rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu może w ramach art. 61 § 3 P.p.s.a. objąć stronę skarżącą ochroną tymczasową w zakresie wykonywania decyzji wydanej w pierwszej instancji.
Ponadto należy wskazać, że wstrzymanie wykonania aktów na podstawie regulacji art. 61 P.p.s.a., może dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2004, str.120–126; T. Woś Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 293–303).
W niniejszej sprawie wniosek pełnomocnika dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego lokalu biurowego na lokal usługowy.
W literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199) z uwagi na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Decyzja ta stwierdza bowiem istnienie pewnego tylko stanu prawnego i faktycznego. Z tego powodu decyzja ta jako zbliżona swym charakterem do zaświadczenia, nie wymaga wykonania (por. postanowienia NSA: z 27 listopada 2013 r., II OZ 1074/13; z 26 listopada 2013 r., II OZ 1081/13; 23 lutego 2012 r., II OZ 92/12). Na podstawie zaskarżonej decyzji inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, stwierdza ona bowiem jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem, sama w sobie nie uprawnia jeszcze do rozpoczęcia robót budowlanych.
Inwestycja urzeczywistnia się bowiem dopiero na etapie pozwolenia na budowę, czy też po skutecznym dokonaniu zgłoszenia. Wtedy to może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. należało odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji.