Uzasadnienie
Adwokat M. C. wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w L. pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wniósł o zasądzenie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz zwrot tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków adwokata kwoty 100 złotych uiszczonej tytułem opłaty kancelaryjnej za doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Wniosek powyższy zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną nie zostało uiszczone w całości ani w części oraz, iż opinia została skarżącemu przesłana przesyłką poleconą na dowód, czego dołączono potwierdzenie nadania przesyłki poleconej na adres skarżącego.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem".
Zgodnie z unormowaniem §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie, treść § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w §18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli opinię tę sporządził adwokat, który prowadził sprawę przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawca prowadził niniejszą sprawę w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to on w toku postępowania w drugiej instancji sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawca powinien otrzymać za sporządzenie opinii wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych.
Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% z kwoty 240 złotych powiększone stosownie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 147,60 złotych.
Brak jest podstaw do zasądzenia na rzecz wnioskodawcy zwrotu tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków uiszczonej przez niego opłaty kancelaryjnej za doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. W myśl art. 234 § 2 p.p.s.a. obowiązek jej poniesienia spoczywa na stronie wnoszącej o sporządzenie uzasadnienia wyroku i jego doręczenie wraz z odpisem wyroku. Z tego powodu to do skarżącego, którego wnioskodawca reprezentował na zasadzie prawa pomocy, zwrócić się powinien wnioskodawca o zwrot kwoty uiszczonej tytułem opłaty kancelaryjnej. Jednocześnie nadmienić należy, że skarżący wnosił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych, lecz wniosek jego w tym zakresie nie został uwzględniony. W takiej sytuacji zwrot wnioskodawcy uiszczonej przez niego za skarżącego opłaty kancelaryjnej oznaczałby w istocie przejęcie przez Skarb Państwa ciążącego na skarżącym obowiązku ponoszenia kosztów sądowych poza postępowaniem dotyczącym przyznania prawa pomocy.
Natomiast tylko w ramach tego postępowania rozważana może być kwestia przejęcia przez Skarb Państwa ciężarów finansowych ciążących na stronie w związku z jej udziałem w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.