Uzasadnienie
M. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. nr [...], na mocy której nakazano skarżącej dokonanie w terminie do dnia 31 sierpnia 2017 r. następujących robót budowlanych:
- - zamurowanie cegłą, pustakami lub luksferami otworu okiennego o wymiarach 1,85 m x 0.94 m (wymiary w świetle ościeżnicy) znajdującego się w ścianie wzdłużnej, południowo-zachodniej rozbudowanego budynku mieszkalnego, usytuowanego w odległości od 1,57 m do 2.23 m od granicy działki nr ewid. [...], będącej własnością państwa A. i S. małż. S.;
- - wymianę drzwi wejściowych (znajdujących się w ścianie wzdłużnej, południowo- zachodniej rozbudowanego budynku mieszkalnego, usytuowanego w odległości od 1,57 m do 2.23 m od granicy działki nr ewid. [...], będącej własnością państwa A. i S. S.) na drzwi o klasie odporności ogniowej 0,5 (El 30) tj. o odporności ogniowej wynoszącej 0,5 godziny.
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił powyższą skargę z powodu nieusunięcia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Postanowienie to dotychczas nie stało się prawomocne, albowiem skarżąca w ustawowym terminie zaskarżyła je w drodze zażalenia, które nie zostało jeszcze rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W pismach z dnia 27 lipca 2017 r. i z dnia 31 sierpnia 2017 r. M. H. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na toczący się pomiędzy skarżącą a jej sąsiadem S. S. spór graniczny oraz wyznaczenie na dzień 19 października br. rozprawy w tej sprawie przez "Sąd w [...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964).
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, choć w istocie nie zostały one trafnie przywołane w rozpoznawanym wniosku. Oczywistym jest jednak, że wykonanie robót budowlanych objętych zaskarżonym rozstrzygnięciem (obejmujących zamurowanie otworu okiennego i wymianę drzwi), spowoduje trwałą zmianę, po której przywrócenie stanu pierwotnego wymagałoby dużych nakładów, nawet jeśli nie finansowych, to nakładów siły. Charakter i zakres nałożonego na skarżącą obowiązku (przy uwzględnieniu również kosztu jego realizacji), determinuje zatem uznanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz niewątpliwie spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia