Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 944/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania usług opiekuńczych.
Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia 28 marca 2013 r. co stwierdzono postanowieniem Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 944/12.
W dniu 5 czerwca 2013 r. Z. W. złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 944/12.
Na mocy zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 23 lipca 2013 r. sekretariat Sądu wezwał pełnomocnika skarżącego - adwokata A. S., ustanowionego w ramach prawa pomocy (postanowienie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 944/12) do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych powyższej skargi o wznowienie postępowania poprzez uprawdopodobnienie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia.
W dniu 13 sierpnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo, w którym oświadczył, że w jego ocenie brak jest podstaw do złożenia przedmiotowej skargi o wznowienie, w związku z czym skargę tę cofa i wnosi o umorzenie postępowania. Jednocześnie pełnomocnik strony wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia za udział w niniejszej sprawie oświadczając, że wynagrodzenie to nie zostało mu zapłacone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Na wstępie należy podkreślić, że w myśl art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
Stosownie zaś do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Zdaniem Sądu, cofnięcie skargi w niniejszej sprawie przez pełnomocnika skarżącego nie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 60 p.p.s.a. Dlatego też – na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 276 p.p.s.a. – postępowanie zainicjowane przedmiotową skargą o wznowienie postępowania należało umorzyć.
Z tego względu Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia.
Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej urzędu, zawarte w pkt II sentencji, znajduje zaś uzasadnienie w art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w zw. z art. 276 p.p.s.a.