Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r., Nr [...] Wojewoda po rozpoznaniu odwołania B. i J. K. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2005r., znak: [...] odmawiającą im zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - rozbudowę budynku mieszkalnopensjonatowego usytuowanego na działce o nr ewid. 655/5, położonej w K. D. przy ul. [...].
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że inwestorzy w dniu 27 grudnia 2004r. złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na rozbudowę tego budynku. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005r., znak: [...] Starosta zobowiązał wnioskodawców do usunięcia nieprawidłowości wskazanych w przedstawionej dokumentacji. Uzupełnione egzemplarze projektów złożono w dniu 20 stycznia 2005r., mimo to organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy podzielając jego stanowisko stwierdził, że projekt budowlany przedstawiony przez skarżących w wykonaniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2005r. nadal zawiera nieprawidłowości, ponieważ nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Przedmiotowa inwestycja przewidziana jest w tym planie, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w K. D. Nr VI/29/2003 z dnia 28 marca 2003r. w terenie przeznaczonym pod budownictwo pensjonatowe jednorodzinne oraz usługi i handel. Dla zabudowy pensjonatowej wprowadzono ograniczenie powierzchni zabudowy do 400m2. Powierzchnia projektowanej zabudowy, obejmująca budynek mieszkalnopensjonatowy (część istniejąca i projektowana), oficynę i podpiwniczony taras daleko wykracza poza wskazanie planu.
Skargę do sądu administracyjnego wnieśli B. i J. K., domagając się jej uchylenia.
Reprezentujący skarżących pełnomocnik zarzuciła, że projekt nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zapis tegoż planu nie oznacza, że powierzchnia ta nie może przekraczać 400 m2 powierzchni.
Pełnomocnik podniosła również, że skoro organ wyznaczył skarżącym na usunięcie nieprawidłowości projektu termin do dnia 25 lutego 2005 r., to nie mógł wydać w dniu 25 stycznia 2005 r. zaskarżonej decyzji, a więc przed upływem tego terminu, mimo iż skarżący uzupełnili wymagane braki już w dniu 20 stycznia 2005 r.
Ponadto, zdaniem pełnomocnika skarżących organy administracyjne nie ustaliły, jaką dokładnie powierzchnię zajmuje projektowany budynek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie jej legalności.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.)
Na podstawie tego przepisu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu przede wszystkim z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W razie stwierdzenia braków i naruszeń organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3).
Organ administracji wydał wskazane postanowienie w dniu [...] stycznia 2005 r. (k.18) wzywając inwestora do usunięcia m.in. nieprawidłowości co do niezgodności projektu inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. D. i wyznaczając termin przedłożenia dokumentów do dnia 25 lutego 2005 r.
Inwestor złożył powyższe dokumenty w dniu 20 stycznia 2005 r. stwierdzając w piśmie (k.20), że czyni to zgodnie z wytycznymi postanowienia.
W tej sytuacji nie można uznać zarzutu skargi, że wydanie decyzji w dniu 25 stycznia 2005 r. stanowi błąd proceduralny, ponieważ organ I instancji miał prawo uznać, że w dniu 20 stycznia 2005 r. przedłożono całość żądanej dokumentacji.
Analizując akta spawy należy powiedzieć, że fakt przekroczenia powierzchni zabudowy pensjonatowej określonej planem jest oczywisty. Bez względu na określenia występujące w sprawie (budynek mieszkalno-pensjonatowy) nie ulega wątpliwości, że właściciel budynku w nim zamieszkując prowadzi pensjonat, a więc zabudowa może być co najwyżej równa 400 m2.
Jest prawdą, że uchybieniem uzasadnień decyzji obu instancji jest nieobliczenie w sposób ścisły powierzchni projektowanej przekraczającej 400 m2 ale sam fakt jest oczywisty i ta usterka nie może mieć wpływu na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu, taras podpiwniczony nie może być uwzględniany przy ustalaniu powierzchni zabudowy, gdyż zgodnie z normą PN-ISO 9836, przytoczoną przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym wyznaczoną przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu, bez obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych i powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze.
Jak wynika z projektu (s.7) taras podpiwniczony został przewidziany w poziomie terenu, więc nie wystaje ponad ziemię i nie może być wliczany do powierzchni zabudowy.
Plan ogranicza powierzchnię zabudowy pensjonatowej, definiuje ją jako obiekty posiadające co najmniej 7 pokoi, świadczące dla swoich klientów całodzienne wyżywienie.
Z tego względu należy przyjąć, że oficyna mieści się w powierzchni zabudowy pensjonatowej, gdyż razem z budynkiem pensjonatowym tworzy obiekt budowlany w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane.
Organ nie ustalił wprawdzie, jaką dokładnie powierzchnię zajmuje projektowany budynek, ale z projektu wynika, że przekracza 400 m2 i obejmuje: budynek pensjonatowy: część istniejącą 222,0m2, część projektowaną – 150,8 m2. Oficynę imitującą budynek gospodarczy – 95, 7 m2, razem powierzchnia 468,5 m2.
Plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym, a jego normy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Projekt rozbudowy jest niezgodny z prawem, a zatem nie może być zatwierdzony przez organ administracji.
Wbrew zarzutom odwołania i skargi dla rozstrzygnięcia sprawy budowlanej nie ma znaczenia decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2004 r., która jest tylko jednym z elementów postępowania dowodowego w sprawie budowlanej i która łączy jej treść z wydanym pozwoleniem budowlanym.
W tej sytuacji występującej w sprawie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.