Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Lu [...]
Uzasadnienie
W dniu 10 września 2019 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarga K. F. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] r., znak: [...] orzekającej o ustaleniu odszkodowania za prawo własności nieruchomości położonej w miejscowości Ż. W. Gmina G. oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, uregulowanej w księdze wieczystej [...], która z mocy prawa przeszła na własność Powiatu L..
Następnie w piśmie z dnia 19 grudnia 2019 r. (data wpływu: 23 grudnia 2019 r., k. 25 akt sądowych) skarżący oświadczył, że cofa skargę wniesioną w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę, a sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – stosownie do powołanego art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.