Uzasadnienie
B. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r. Sąd z urzędu, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie do czasu zakończenia zainicjowanego pytaniem prawnym Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu (postanowienie z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13) postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. P 1/14.
W dniu 6 czerwca 2014 r. (data nadania) skarżąca złożyła do Sądu pismo, w którym zwróciła się o "wycofanie skargi".
W związku z powyższym pismem Sąd, postanowieniem z dnia 18 czerwca 2014 r. wydanym na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podjął z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Na wstępie należy stwierdzić, iż z przedmiotowego pisma B. D. z dnia 6 czerwca 2014 r. jednoznacznie wynika, że intencją skarżącej jest cofnięcie złożonej w niniejszej sprawie skargi.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Zdaniem sądu, cofnięcie skargi w niniejszej sprawie nie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 60 p.p.s.a. Dlatego też – na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.