Uzasadnienie
Skarżący B. U. w dniu 3 sierpnia 2013 r. (data nadania) złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie w całości z kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 13 sierpnia 2013 r. wezwano skarżącego do złożenia, w terminie 7 dni, dokumentów potwierdzających wysokość jego zarobków oraz zarobków jego żony w kwocie brutto i netto, wyciągów z rachunków bankowych, oświadczenia wskazującego na wysokość pomocy udzielanej córce, a także oświadczenia wskazującego wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego.
Wezwanie do wykonania zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 5 września 2013 r. (k. 26).
W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał tego wezwania.
Postanowieniem z dnia 1 października 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 15 października 2013 r. (k. 34).
W dniu 22 października 2013 r. (data nadania) skarżący złożył pismo, w którym wskazał, iż powyższe postanowienie jest dla niego krzywdzące.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", wobec wniesienia sprzeciwu (pismem z dnia 22 października 2013 r.) w terminie, postanowienie z dnia 1 października 2013 r. utraciło moc. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Skarżący domagał się zwolnienia od kosztów sądowych w całości, a zatem jego wniosek dotyczył przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 P.p.s.a.).
W świetle art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.).
W celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących sytuacji majątkowej skarżącego, zarządzeniem z dnia 13 sierpnia 2013 r. został on wezwany do złożenia:
- 1. zaświadczenia zakładu pracy o wysokości średniego wynagrodzenia skarżącego i jego żony w kwocie brutto i netto z okresu ostatnich trzech miesięcy;
- 2. wyciągów z posiadanych przez skarżącego i jego żonę rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, a w przypadku ich nieposiadania do złożenia stosownego oświadczenia;
- 3. oświadczenia o wysokości miesięcznej pomocy udzielanej córce M. oraz podania jej miesięcznych dochodów brutto i netto;
- 4. oświadczenia o rodzaju i wysokości wydatków ponoszonych na utrzymanie konieczne, to jest opłat za: energię elektryczną, gaz, wodę, kosztów wyżywienia itp.
- - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.
Pomimo upływu zakreślonego terminu (w dniu 12 września 2013 r.) skarżący nie złożył żadnego z żądanych przez Sąd dokumentów i oświadczeń.
Oznacza to, iż skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nienadesłanie przez skarżącego wskazanych w zarządzeniu z dnia 13 sierpnia 2013 r. dokumentów oraz oświadczeń nie pozwoliło Sądowi na wyjaśnienie wątpliwości dotyczących jego stanu majątkowego, a w konsekwencji uniemożliwiło dokonanie oceny zasadności wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Podnoszone przez B. U. zarzuty dotyczące prawnej wadliwości zaskarżonej decyzji, a także faktu, iż skarżący "jest osobą nie zawinioną w sprawie", nie mają wpływu na zasadność oceny jego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przesłanki przyznania prawa pomocy zostały określone w przepisach P.p.s.a. wyczerpująco i żadne inne okoliczności nie dają podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego w tym zakresie.
Z tych względów, wobec niespełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w postanowieniu.