Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń.
Do protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie tego orzeczenia – radca prawny działający z upoważnienia wyznaczonej dla skarżącej w ramach prawa pomocy postanowieniem z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 538/14 wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały przez skarżącą opłacone ani w całości, jak i w części.
Następnie wnioskiem z dnia 11 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącej radca prawny W. K.-T. wniosła o uzupełnienie wyroku, poprzez orzeczenie na rzecz pełnomocnika kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej, które nie zostały pokryte w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym art. 157 § 2 P.p.s.a.
Takim dodatkowym orzeczeniem, które powinno być zamieszczenie w wyroku sądu administracyjnego jest między innymi rozstrzygnięcie wniosku strony o zwrot kosztów postępowania. To jednak zgodnie z art. 210 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. warunkiem zasądzenia kosztów postępowania jest zgłoszenie wniosku o ich przyznanie, najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 2011 r., sygn. II OZ 450/2011).
Wyjaśnienia wymaga, że ustanowionemu w ramach instytucji prawa pomocy radcy prawnemu przysługuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków (art. 250 P.p.s.a.). Regulacje, do których stosowania odsyła powyższy przepis to rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 490.), zwane dalej "rozporządzeniem".
W świetle § 15 pkt 1 wskazanego aktu nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4.
Zgodnie zaś z § 14 ust. 2 stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi:
- 1) w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł,
- c) w innej sprawie - 240 zł. Przy czym stawka ta z mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (obecnie jest to 23 %).
Z akt sprawy wynika, że na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącej zgłosiła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a więc w ustawowym terminie, tj. przed zamknięciem rozprawy. W związku z powyższym zaistniały podstawy do uzupełnienia wyroku przez przyznanie radcy prawnej za udzieloną skarżącej pomoc prawną z urzędu, (która nie została w jakiejkolwiek części opłacona), w kwocie 295,20 zł.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 157 § 1, § 2 i art. 210 § 1 P.p.s.a., art. 250 P.p.s.a. oraz § 15 pkt 1, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c. i § 2 ust. 3 rozporządzenia.