Uzasadnienie
Na podstawie zarządzeń z dnia 27 lipca 2011 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braku formalnego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] oraz do uiszczenia od niej wpisu sądowego w kwocie 200 zł. Do wykonania tych czynności zakreślono skarżącym termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie tym skarżący nie uzupełnili jednak braków formalnych skargi ani nie uiścili wpisu sądowego, co skutkowało odrzuceniem ich skargi postanowieniem Sądu z dnia 24 sierpnia 2011 r.
W tym samym dniu skarżący wystąpili do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi i uiszczenia wpisu od skargi. W jego uzasadnieniu podnieśli, iż są osobami niedołężnymi w podeszłym wieku (skarżący 90 lat, a skarżąca 82 lata), z uwagi na co przeoczyli zakreślony termin.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Tytułem wstępu należy wskazać, iż przywrócenie terminu jest instytucją prawną mającą na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu jeśli uchybienie tego terminu nastąpiło z przyczyn obiektywnie od niej niezależnych.
Zgodnie bowiem z regulacją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie ustawowego terminu jest bezskuteczna. Jednak po myśli art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności bez swej winy.
Dokonując oceny okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu Sąd uznał, iż skarżący w wystarczający sposób uprawdopodobnili brak swojej winy w niedopełnieniu w terminie przedmiotowych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej ostatniej przesłanki należy mieć bowiem na uwadze obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak dokonania w zakreślonym terminie czynności procesowych był natomiast spowodowany niedołężnością skarżących wynikającą z ich podeszłego wieku, a zatem okolicznością od nich niezależną.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia, stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a.