Uzasadnienie
Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. Rada Miasta nie uwzględniła w części protestu złożonego w dniu 31 maja 2004r. przez J.D. właścicielkę lokalu Nr [...]przy ul. [...] dotyczącego ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego L. część III dla nieruchomości Nr [...] (ob.18 ark.7) położonej przy ul. [...]. Przedmiotowa uchwała została wydana na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 23 ust. 3 i art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. nr 15, poz. 139 z 1999 r. ze zm.) w związku z art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) oraz uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...]r.
Natomiast przedmiotem protestu w wyłożonym do publicznego wglądu projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. – cześć III – terenu na wskazanej wyżej działce w ponownie wykładanym do publicznego wglądu projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w obszarze miasta L. – cześć III, jest przeznaczenie części działki Nr [...] pod ciąg pieszo-jezdny KX1 obsługujący działki sąsiednie Nr [...], [...] i [...], stąd skarżąca wnosi o likwidację wyznaczonego ciągu komunikacyjnego. Ponadto przedmiotem protestu jest zaprojektowanie połączenia drogi, przebiegającej wzdłuż budynku przy ul. [...] z drogą prostopadłą do tej drogi.
W skardze do sądu skarżąca tj. J.D. podniosła, że Rada Miejska nieprawidłowo zakwalifikowała jej zarzut jako protest, gdyż posiada interes prawny w tym zakresie jako właściciel lokalu Nr [...]przy ul. [...]. Ponadto podniosła w treści skargi, że ponieważ Rada Miejska uwzględniła zarzut w odniesieniu do likwidacji ciągu pieszego po działce Nr [...] wskazując brak zgody wnoszących współwłaścicieli przedmiotowych lokali mieszkalnych, to tym samym nie można nie uznać wniesionego środka za zarzut. Jednocześnie podnosi argument, że brak jest przesłanek żeby droga publiczna KDD-G (ul. [...]) nie mogła kończyć się na granicy działki Nr [...]. Dotyczy także podniesionych argumentów związanych z wpływem zaplanowanej w projekcie planu miejscowego inwestycji na środowisko jak i takiego ukształtowania terenu, który zdaniem strony skarżącej praktycznie uniemożliwia realizację przedmiotowego połączenia lub spowoduje, że będzie to rozwiązanie niezwykle kosztowne, a nawet zbędne. Dlatego też z powodu wyżej wymienionych przesłanek występuje o stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...]
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta podtrzymała swoje stanowisko i wystąpiła o nieuwzględnienie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w tej sprawie jest ocena czy strona skarżąca tj. J.D. posiada interes prawny lub uprawnienie, który byłyby naruszone w tej sprawie i związane z jej legitymacją materialnoprawną w zakresie wniesienia i uwzględnienia zarzutu do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie jego przedmiotowych ustaleń. Jednak w tym zakresie strona skarżąca nie posiada interesu prawnego lub uprawnienia, który byłby naruszony w świetle dyspozycji art. 24 ust. 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęte przedmiotowe ustalenia planu miejscowego.
Wynika to z tego, że nawet jeżeli uznać, że skarżąca posiada w tym zakresie interes prawny, to projektowane połączenie drogi gminnej będącej własnością gminy L. przebiegającej wzdłuż budynku przy ul. [...] z drogą prostopadłą do tej drogi może bowiem jedynie naruszać jej interes faktyczny a nie interes prawny jako współwłaściciela działki gruntu oznaczonej Nr [...] przy ul. [...]. Nie narusza bowiem prawa własności skarżącej jako współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości zgodnie z ewidencją gruntów i budynków w świetle art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz. 163 ze zm.) w zakresie, który naruszałby jednocześnie przepisy prawa materialnego rangi ustawowej. Wynika to z tego, że obowiązek uwzględnienia nawet zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodzi tylko wtedy - wbrew twierdzeniom ze skargi - jeżeli naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego).
Obowiązku takiego Rada Miasta nie ma, gdy zostaje naruszony interes prawny lub uprawnienia wnoszącego zarzut, lecz jest to zgodne z obowiązującym prawem w granicach przysługującego gminie – na podstawie art. 4 ust. 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – władztwa planistycznego, w ramach którego Rada Miasta ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze miasta. Dlatego też, mimo naruszenia prawem chronionego interesu wnoszącego zarzut, w szczególności wynikającego z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku jego uwzględnienia i nie można skuteczne zarzucić Radzie Miasta, że zgłoszony zarzut odrzuciła. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, odrzucenie zgłoszonego zarzutu nie może później powodować stwierdzenia nieważności przez sąd administracyjny zaskarżonej uchwały Rady Miasta.
Ponadto należy podkreślić, że Rada Miasta rozpatrzyła w istocie zgłoszony protest jak zarzut, a strona skarżąca wniosła następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponadto przedmiotowa uchwała Rady Miasta Nr [...] zawiera obszerne uzasadnienie, co nie jest wymagane w odniesieniu do protestu, a także odniosła się w nim do kwestii naruszenia interesu prawnego skarżącej, pod kątem projektowanej zmiany planu miejscowego, ponieważ projektowany układ komunikacyjny stanowi, co prawidłowo uzasadniła Rada Miasta funkcjonalną całość i jest optymalny biorąc pod uwagę interes publiczny w tym zakresie.
Z kolei podnoszone w skardze argumenty związane z wpływem projektowanej inwestycji na środowisko jak i ukształtowanie terenu, który utrudni realizację przedmiotowego połączenia mogą być ewentualnie podnoszone na etapie wydawania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Wynika to z tego, że strona skarżąca może posiadać w tym zakresie tylko interes subiektywny w kwestionowaniu tych ustaleń planu miejscowego lecz nie jest to interes prawny (obiektywny) oparty na naruszonym przepisie prawa materialnego. Ponadto brak jest instytucji actio popularis w prawie ochrony środowiska. Interes ten (uprawnienie), jak też jego charakter i zakres wyznaczają bowiem konkretne przepisy prawa materialneg i jest to pogląd powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. Wyrok NSA OZ w Lublinie z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Lu 686/02 lub postanowienie NSA OZ w Lublinie w z dnia 28 października 2003 r. sygn. akt II SA/u 248/02).
Ponadto na uchwałę o nieuwzględnieniu protestu nie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Z tych względów, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).