Uzasadnienie
B. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...], którym odstąpiono od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa wolnostojących paneli fotowoltaicznych wraz z infrastrukturą techniczną o mocy do 1000 kW na części działek ewidencyjnych nr 1106 i 1107, zlokalizowanych w miejscowości S. D., w obrębie geodezyjnym S. D., Gm. B..
W skardze, obok zarzutów kwestionujących zaskarżone postanowienie, skarżąca zawarła również wniosek o wstrzymanie jego wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122).
W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, albowiem zaskarżone postanowienie, wydane w przedmiocie stwierdzenia braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie ma przymiotu wykonalności. Na jego mocy żadna ze stron nie nabyła praw, zatem wstrzymanie jego wykonania byłoby bezprzedmiotowe. Podobne stanowisko niejednokrotnie zajmował Naczelny Sąd Administracyjny (por. m.in. postanowienia NSA: z 18 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 146/09; z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt II OZ 890/08; z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 742/08; z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 78/08 oraz z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II OZ 1322/07 – publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wprawdzie powołane orzeczenia odnoszą się do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, jednak zachowują one swoją aktualność również w odniesieniu do postanowienia stwierdzającego brak obowiązku uzyskania takiej decyzji. Oba takie akty mają bowiem na celu jedynie przygotowanie realizacji danej inwestycji i stanowią etap wstępny przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.
Niezależnie od powyższej argumentacji wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie również z innego powodu.
Należy podkreślić, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony.
W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10).
Tymczasem w sprawie niniejszej skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, a tym samymi nie powołała żadnych okoliczności świadczących o tym, że jego ewentualne wykonanie niesie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawy do uwzględnienia wniosku strony nie mogły natomiast stanowić sformułowane w skardze zarzuty dotyczące wadliwości zaskarżonego postanowienia, albowiem mogą być one przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi.
Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.